ekrana baxaraq zəngi açdı.-
Hə, Zülü? İsmayıllayam, evə gedirəm. Hə? Hə,
eybi yox. Yox, başa düşürəm, sənlik bir şey
yoxdur. Yaxşı canım, hələlik.-sağollaşıb
qaşlarını çataraq ona baxan İsmayıla-Bizim
Zülüdür,-dedi, lakin cümləsinin sonunu
gətirmədi.
-Nə deyir?
-Heç, elə-belə.
-Sevil! Bax, Sevil deyirəm, bil ki belə deyəndə
uje sənə əsəbləşirəm. Mənə yalan keçmir, ha.
Zülü nə deyirdi? Sən nəyə "eybi yox" dedin?
-Heç, bir iş yeri var idi, Zülünün sözlüsünün
qohumu idi. Neçə vaxtdır ondan xəbər
gözləyirəm. İndi də sözlüsü ilə arası dəyib deyə
deyir uje başqa birini tapıblar.
-Sən iş axtarırsan və bunu məndən başqa
hamıya deyirsən. Deyə bilərsən niyə?
-İsmayıl, bu mənim problemimdir. Hər şeyimi
sənə deməli deyiləm ki.
-Hər şeyini mənə deməlisən! Mən kiməm sənin
üçün? Mən həyatımı paylaşacağım insanın
problemlərini də bilməliyəm. "Həyat yoldaşı" söz
birləşməsi boş yerə işlədilmir ki. Mən ki, sənə
hər şeyini deyirəm.
-Səni başa düşürəm, amma hər işimdə belə
arxamca düşməyin, hər problemimə qaçmağın
qüruruma toxunur. Özümü səndən istifadə eləmiş
kimi hiss eləyirəm. Mən bunu istəmirəm axı.
-Çox nahaq yerə belə düşünürsən.-tənbehedici
baxışlarla Sevilə baxan İsmayıl sonra daha asta
tərzdə-Yaxşı, sənin qüruruna hörmətlə
yanaşıram. Bəs başqa harada iş tapacaqsan?-
deyə sözünə davam elədi.
Onun bu sualına Sevil gözlərini irəli dikib köks
ötürməklə cavab verdi. Çünki indiki halda
Züleyxa onun ilk və son ümid yeri idi. Bu vaxt
əlidəki telefonu ikinci dəfə zəng çalmağa
başladı. Ekrana baxıb:
-Sevda? Allah xeyir eləsin.-dedi. Içindəki
həyəcanın yaratdığı narahat üz ifadəsilə zəngi
açdı.-Hə? Yoldayam, nə olub? Yarım saata
çatarıq. Nə olub axı? Yalan demə, səsin niyə
titrəyir? Sevda, mamaya nə olub?-getdikcə
səsinin tonu həyəcan və kövrəkliklə paralel
artırdı.-İnanmıram! Mənə düzünü de, nə
olub?!-onun bu halını görən İsmayıl əlini
uzadıb möhkəmcə əlindən tutdu və sakitləşməsi
üçün göz-qaş elədi.-Nə?!-Sevil isə ağlamsındı.-
Yaxşı,