, ağlamıram.-qəhər onu boğduğundan səs
tonu getdikcə aşağı enirdi.-Gəlirəm...-zəngi
sonlandırıb dolmuş gözlərlə Ismayıla baxaraq
sadəcə-Mamam gedir, İsmayıl...-deyə bildi.
Ardınca isə hönkürtü ilə ağlamağa başladı.
-Sevgilim, özünü ələ al, səbrli ol. Əlimizdən nə
gəlir ki?-İsmayıl Sevili sakitləşdirməyə çalışaraq
yavaş-yavaş maşını sağa çəkib saxladı. Qabaq
gözlərdən birində salfet qutusunu götürüb
içindən tək salfet çıxararaq Sevilin əllərini
üzündən araladı, gözlərini, yanaqlarını
silməyə, onu sakitləşdirməyə başladı.-Olacaqla
öləcəyə çarə yoxdur. Sən buna hazır olmalısan.
Mən indi sənə hər şey yaxşı olacaq, anana heç
nə olmayacaq deyib təsəlli eləyə bilərəm, onda
səni sadəcə aldatmış olaram. Özünü ələ al,
Günəşim, anan heç olmasa son anında səni belə
görməsin. Mən həmişə sənin yanında olacam,
bunu yadından çıxarma. Qurban olum, səbrli ol.
-Ssən...sən məni başa düşə bilməzsən. Canımdan
can gedir e, İsmayıl, necə səbrli olum?-Sevil
hıçqırırdı.
-Sən də mənim canımsan, bir parçamsan. Bəs
sənə bir şey olsa mən neyləyərəm?
-İsmayıl, nə olar, maşını işə sal, tez sür,
gedək. Heç olmasa son nəfəsinə çatım.
-Yaxşı.-İsmayıl onun yanağını silərək maşını
yenidən işə saldı. Çalışdıqca sürətlə sürür və
yolboyu gözlərini və əlini ondan çəkmirdi.
Oğlunun xəbərini polis vasitəsilə evdə alan Akif
əmi o anın təlaşı ilə elə ev paltarında özünü
xəstəxanaya çatdırmışdı. Bu vaxt onun yanında
olan və xəbəri eşidib özlərinə əl qatan arvadı və
qızı da yanında gəlmişdilər. Xəstəxanaya çatıb
resepşndan Raminin aparıldığı mərtəbəni
öyrənib liftlə yuxarı qalxmışdılar. Bu vaxt
dəhlizdə bir polislə bir həkim söhbət edirdi.
-Həkim, oğlum necədir?-deyə Akif əmi həkimi
görər-görməz təlaşla soruşdu.
-Sakit olun, özünüzü ələ alın, oğlunuz kimdir?
Nə vaxt gətirilib?
-Ramin, Xəlilov Ramin. Dedilər ki, döyülüb.
-Hə, yarım saat olar, gətirilib. Qabırğaları
əzilib, yuxarı və aşağı ətraflarında sıyrılma və
əzilmələr var.
-Bəs indi necədir? Daxili qanaxması