puldur.
-Dilşad, sus dedim! Mən atası olaraq razılığımı
vermişəm, sən özün bilərsən!
-Vermisən, yaxşı eləmisən. Bir halda ki, belədir,
mən heç nəyə qarışmayacam. Toyunu da özün
eləyərsən.-Dilşad xala bunu deyib acıqla
pəncərəyə tərəf getdi.
İsmayılgil özlərini evə çatdıranda Sevilgilin
evinin qabağı, həyət kişilərlə dolu idi. Sevil
ağlaya-ağlaya maşından düşüb əvvəl həyətə,
oradan da qaça-qaça evə girdi. Ev də adam
qaynayırdı. Het yerdə qara yaylıqlı qadınlar,
ağlaşma səsləri... Qaçara" evə girə də bu
mənzərə əl-ayağını soyutmuşdu. Özünü qapıya
söykəyib gözlərini yumdu. Axırıncı dəfə bu evə
bu qədər qara yaylıqlı qadın atası rəhmətə
gedəndə yığılmışdı. Onda cəmi yeddicə yaşı var
idi. Şüuru yaşadıqlarını tam dərk eləyə bilmirdi,
indi isə... Gözlərini açıb diqqətlə ətrafı gözdən
keçirdi. İşığı yanılı olmasından və girib-
çıxanlardan anasının öz otağında olduğunu
başa düşdü. Bu vaxt ağlaya-ağlaya otaqdan
çıxan Sevda özünü qapıya söykəyib qorxaq
nəzərlərlə ona tərəf baxan bacısını görcək daha
bərkdən ağlayıb:
-Sevil, mama səni gözləyir, bayaqdan əcələ
yalvarır ki, qızım gəlməmiş canımı alma.-deyə
gəlib ona sarıldı. -Sevda, niyə belə oldu, Sevda? Mən qoyub
gedəndə yaxşı idi axı.
-Ehh bacı, Allah mərdiməzara lənət eləsin.
-Kim, kim?-Sevil bacısını özündən aralayıb sual
dolu baxışlarla ona baxırdı.
-Heç ki,m uje fərqi yoxdur. Gəl, özünü toxta
biraz. İtirmək bizim alın yazımızdır.-Sevda
özünü toplayıb bir əlini bacısının çiyninə salaraq
onu özü ilə otağa gətirdi. Xalidə xala öz
çarpayısında idi. Ağır-ağır nəfəs alır,
ətrafında ağlaşan qadınlara şüursuz nəzərlərlə
baxırdı. Lakin qapıdan girən qızını görcək sanki
ağappaq ağarmış üzünə işıq gəldi, dikəlmək
istəyib əlini irəli uzadaraq güclə eşidilən səslə:
-Sevilim, gəlmisən?-dedi.
-Ana!-Sevil də anasını görcək ağlayaraq özünü
onun üstündə atdı. Üz-gözündən öpməyə, başını
əlinə söykəyib ağlamağa başladı.-Məni qoyub
getmə, nə olar?!
-Ağlama,...sən...sən ağlasan, mən orada