i anasından ayırıb
qucağına alaraq oradakı bir-iki qadının
köməyilə digər otağa gətirərək yatağına uzatdı.
Sonra dərman üçün oradakı şkafları, siyirmələri
axtardı. Heç nəyin yerini bilmədiyindən tapa da bilmirdi.
Buna görə də qonşu qadınlardan biri adam
göndərib evdən dərman gətirtdi. Sevda isə
yenidən ortalıqda qalmışdı. Yenə bütün yük
onun çiyinlərinə düşmüşdü. Canını tapşıran
anasınamı ağlasın, ya özündən gedən
bacısınımı özünə gətirsin? Allah heç kimi ailəsi
ilə sınamasın. Amin!
Təxminən bir saat sonra. Palata. Yanaşı
qoyulmuş çarpayılardan birində uzanan Əli
yerində qurdalanıb yavaş-yavaş gözlərini açdı.
Əvvəlcə şüursuz, sonra təəccüb və təlaş dolu
baxışlarla tavana, qapıya baxmağa başladı.
-Bu...-danışmaq istəsə də bacarmadı, çənəsi
boyu ağırlıq hiss eləyirdi. Gözlərini endirib aşağı
baxanda çənəsinin altdan yuxarı sarıldığının
fərqinə vardı. Bu onun təlaşını daha da
artırmışdı. Nə olmuşdu axı? Tərpəndikcə
qollarında və ayaqlarında da ağrı hiss eləyirdi.
Olanlar yavaş-yavaş yadına düşməyə başladı:
son yumruq və ardınca gələn qaranlıq. Qəfil
ağlına Ramin gəldi və reflektiv olaraq başını
sağa çevirdi. Ramin burada idi: ağzında
tənəffüs aparatı nəfəs alıb-verirdi.-Ç...-yenə
danışa bilmədi. Ürəyində Allaha şükür elədi. Bu
vaxt qapı astaca aralandı. Səsə başını sola
çevirəndə üzündə içəridəkiləri oyatmamaq təlaşı
ilə başını azca içəri salıb baxan Ayanı görcək
üzünə xoş bir təbəssüm qondu.-Ay...-yenə
danışa bilmədi. Ayanı görüb özünü unudaraq
ağzını açmaq istəməsi ona dəhşətli bir ağrı
bahasına başa gəlmişdi. Lakin dişini damağına
sıxıb gülümsəməyə davam eləyirdi.
-Əli?! Oyanmısan?-Ayan isə üzündə xoşbəxtlik
ifadəsi bir təbəssümə içəri girib qapını astaca
örtdü. Tələsik gəlib stulu çəkərək yanında
oturdu.-Allaha min şükür. Sənə bir şey olacaq
deyə elə qorxmuşdum ki...-təbəssümü kədər
qarışıq bir təlaşla əvəz olunmuşdu. Əlini ovcuna
alıb eyni ifadə ilə üzünə baxırdı. Əli də
təəccüblə bir ona, bir də əlinə