baxırdı.-Danış
bilmirsən, hə?! Həkim dedi ki, bir müddət,
çənəsi bitişənə qədər belə olacaq.-bu Əlini
təlaşlandırmışdı. Belə ki, qaşlarını çatıb təlaş
qarışıq sual dolu baxışlarla ona baxırdı. Onu
belə görcək Ayan da dediyi sözə peşman oldu.-
Bağışla, səni qorxutmaq istəmirdim. Raminlə sən
bərk döyülmüsünüz. Onun qabırğaları əzilib,
sənin də çənən sınıb. Amma ömrlük deyil,
qorxma. Bir müddət səsinə həsrət qalacam,
amma eybi yox, təki canın sağ olsun. Üzünə
həsrət qaldım, ölmədim ki.-özü öz sözünə
kövrəldi. Əl isə gülümsəyərək onun əlini sıxdı. Bu
vaxt ağlına nəsə gəlmiştək otağı gözdən keçirdi,
sanki nəsə axtarırdı.-Nə axtarırsan?-Əli əli ilə
dördbucaq göstərdi.-Stəkan, su?-Əli başını
buladı.-Telefon?-Əli başını yellədi.-Kiməsə
zəng eləyirsən?-Əli yenə başını buladı.-Yaxşı,
al mənim telefonumu.-Ayan öz telefonunu
cibindən çıxarıb ona uzatdı. Telefonun kodda
olduğunu görən Əli yenidən telefonu ona
qaytarmaq istəyəndə isə Ayan-Kodu 354-dür,
sənin adının hərfləri.-deyə dilləndi. Bu Əlini
yaxşı mənada həm təəccübləndirmiş, həm də
üzünə sevgi dolu bir təbəssüm gətirmişdi. Onun
dediyi kodu yığıb mesajlar bölməsinə girdi.
Mesaj yerinə "Seni sevirem." yazıb yenidən ona
uzatdı. Oxuduğu Ayanı həyəcanlandırsa da guya
narazılıqla-Əli! Bu halınla da mütləq
deməlisən, hə?! Mən də deyirəm bu nə
yazacaq.-deyə başını buladı. Əli də başını
bulayaraq köks oturub telefonu ondan aldı,
"Senden eyni etirafi esitmek ucun gerek olum
mezar dasima deyesen? And icmisen de Ayan?!"
yazaraq özünə qaytardı. Bunu oxuyan Ayan
özünün belə bacara bilmədiyi tərsliyinə məyus
olub gözlərini aşağı dikdi bu dəfə Əlini onun
əlini tutmuşdu. Ayan gözlərini dikdiyi yerdən,
Əli isə ondan çəkmirdi. Beləcə bir müddət ikisi
də susdu. Bu sükut qapı açılıb qabaqda Akif
əmi, arxada Dilşad xala ilə Hüseyn içəri girəndə
pozuldu. Ayan arxaya dönüb onları görcək tez
Əlinin əlini buraxıb ayağa durdu. Bu vaxt Dilşad
xalanın baxışlarını görmək üçün iki göz lazım
idi: daş