ş olsaydı qarşısında deşilərdi.-
Mm...mən...dedim bir baxım...Raminə,
oyanıbsa...
-Görürsən ki, oyanmayıb.-Dilşad xala eyni iti
baxışlarla ona baxa-baxa kinayə ilə dilləndi.
-Necəsən, a bala? Ağrın-zadı yoxdur?-çox da
tənbehedici baxışlarla qızına baxıb başını
bulayan Akif əmi sonra Əliyə yaxınlaşdı.-Səni
bu gedişlə ailəmizin şəxsi supermeni elan
eləyəcəyik.
Ramin yavaş-yavaş yerində qurdalanıb
oyanmağa başladı.
-Ramin, oğlum?-Dilşad xala tez ona sarı gedib
əlini ovcunun içinə alaraq oyanmağını gözlədi.
Ayanla Akif əmi də ona yaxınlaşdılar. Hüseyn
isə keçib qardaşının yanında oturdu.
-Haradayam mən? Nə olub?-ağır-ağır gözlərini
axan Ramin üzündən ağrı və yorğunluq ifadəsi
başına toplaşan ailəsinə baxdı.
-Balam, yaxşısan? Anan ölsün, neylədilər
sənə?-Dilşad xala ağlamsınaraq əlini oğlunun
üzündə, saçlarında gəzdirdi.
-Dilşad, yaxşı, uşağı qorxutma.-deyən Akif əmi
sonra oğluna baxıb-Adə, niyə dinc
dayanmırsan? Səni bundan sonra
xəstəxanalardan yığacam?-deyə özü Raminin
üstünə düşdü.
-Nə olub axı?
-Heç nə, qaqaş. Prosto biraz döyülmüsünüz.
Sənin qabırğaların əzilib, Əlinin də çənəsi sınıb.
-Əli?-Ramin onu xatırlayıb qaşlarını çatdı.
Bacısının sol tərəfi işarə eləməsilə başını o
istiqamətə döndərdi. Əli çənəsi sarılı halda ona
baxırdı.
-Ay köpəkoğlu, bir halda ki, döyülürsən, köməyə
atanı çağır da, daha camaatın uşağını niyə
bədbəxt eləyirsən? Mən indi onun qardaşına,
anasına nə cavab verim?
Atası danışdıqca Ramin kinayə dolu təbəssümlə
Əliyə baxır, yüngülcə başını bulayırdı. Əslində nə olduğunu yalnız ikisi bilirdi. Onun
köməyinə çatıb çənəsini sındırtsa da, görünür,
Raminin Əli haqqında düşüncəsi hələ
dəyişməmişdi. Gözlərini çevirib qaçaraq
nəzərləri Əlidə olan bacısına baxdı. Əsəbləşib
tez gözlərini yumdu.
"Bacımın gözləri necə də kor olub. Bu
korluqdur, ya asılılıq? Axı o niyə səsini
çıxarmır, yaşadıqlarını niyə heç kimə demir?
Ona xoşdur yoxsa? Allahım, ağlıma muğayat ol!"
Şübhələr beynini didir, sinirlərini