dana,-deyə Kamran incik
şəkildə onun qolunu çiynindən atdı,-heş istəmə.
-Zarafat eləyirəm, niyə o dəqiqə inciyirsən?
İnşallah gələrəm, işləməyə olmasa da baş
çəkməyə gələrəm.Övladlarnın nişanı ataraq toydan imtina etmə
qərarını Məlahət xala ilə Məleykə xala çox pis
qarşıladılar. Əvvəl bunu bir zarafat kimi qəbul
eləyib gülüşsələr də sonradan işin zarafatdan
keçdiyini görüb özlərinə əl qatdılar. Hərə öz
uşağının üstünə düşüb o ki var danladı. Lakin
artıq qərar verilmişdi və heç birinin geri addım
atmaq fikri yox idi. Həmin gün baş tutan ad
günü də çox soyuq keçdi. Məleykə xala nə həmin
gün, nə nə səhərisi oğlunun üzünə baxmır,
dindirmirdi. Elə Bakıya qayıdanda da yolboyu
onunla danışmadı. Anasının bu reaksiyası Əliyə
pis təsir eləsə də bu onun yaşadığı sevinc və
həyəcana təsir eləyə bilmirdi. Anasının
yumşaqqəlbli olduğunu və tezliklə onu dilə tutub
könlünü ələ ala biləcəyini bilirdi. Ona görə də
yolboyu Ayanın qarşısına yenidən necə
çıxacağını, onunla nə danışacağını götür-qoy
eləyirdi. Lakin yenə də o cavabsız “Niyə?”lər
qabağını kəsdi. Nə edəcəkdi? Ayanın
“Niyə?”lərinə necə cavab verəcəkdi? “Səni
anama görə atdım, bunun da tək günahkarı
sənin anandır.”mı deyəcəkdi?
Artıq evə çatımşdılar. Əli anası ilə danışmağa
fürsət axtarır, Məleykə xala isə qaşqabağını
sallayıb ondan qaçırdı. Əynini dəyişən Əli
otaqdan çıxıb mətbəxə sarı getdi. Mətbəxdəki
sadəcə Gülnar idi ki, o da çay tökməklə məşğul
idi.
-Mama hanı?-deyə Əli hamamın qapısını aça-
aça soruşdu.
-Evdədir, nəvələri ilə oynayır.-gözünü işdən
ayırmayan Gülnar başı ilə içərini işarə elədi.
-Çayları evə aparma, məni gözlə.-Əli hamama
girə-girə daha asta səslə dedi.
-Niyə?
-Dedim ki, gözlə.
Heç nə başa düşməyən Gülnar çayları süzüb
qurtardıqdan sonra qəhvədanı yerinə qoyub
dayandı. Saniyələr sonra Əli hamamdan çıxıb
fikirli-fikirli mətbəxə gəldi. Məcməyini götürüb:
-Gedim görüm, Məleykə sultanın könlünü necə
alıram.-deyə Gülnara göz vurdu.
-Hə, deyirəm axı. Get, get,