tarıma
çəkirdi. Əli saflığı, ağıllı görünüşü ilə (guya)
atasını da yoldan çıxarmışdı. Bircə anası...
Ramin indi anasını, onun etirazının səbəbini
başa düşdüyünü sanırdı. Amma sadəcə
sanırdı...
İsmayıl maşını qapılarının ağzına çatdırıb
dayandı. Bura qədər necə gəlmişdi, heç özü də
bilmirdi. Başını maşının üstündə çarpazladığı
qollarının üstünə qoyub için-için ağlamağa
başladı. Xalidə xalanın son halı, qəfil qopan
ağlaşma, Sevilin qollarının üstündəki o huşsuz
halı gözünün qabağından getmirdi. Insan
doğrudan da quş kimidir. Bir saat əvvəl nəfəs
alan, danışan biri indi sadəcə cansız bədəndir.
Onu ən çox narahat eləyən isə heç cür özünə
gətirilə bilməyən Sevil idi. Qınayan olmasaydı,
qadınlar zorla onu göndərməsəydilər səhərə
qədər başında keşik çəkərdi. Amma olmurdu.
Olmazdı. İsmayıl bütün bunları düşünə-düşünə
göz yaşları sükanı isladarkən çöl qapı
(darvaza) açıldı və çölə çıxan Emre İsmayılı
maşında, ikiqat halda görüb təəccüblə əvvəlcə
yaxınlaşıb sükan tərəfdəki pəncərəni
taqqıldatdı. İsmayıl bunun o olduğunu bildiyi
üçün reaksiya vermədi. Buna daha da
təəccüblənən Emre keçib digər qapını açaraq
onun yanında oturdu.
-Neredesin sen, kanka? Ruşen amca deli gibi.
Senin Kamuranla Şebneme yaptıkları duydu,
evde resmen terör estirti. Eline geçersen
yandın.-lakin İsmayılın əhəmiyyət vermədiyini
görüb ona sarı əyilərək başını sükandan
ayırmağa çalışdı.-Hoop, kime diyorum?! Burası
neden ıslak? Ağladınmı sen? Yok, daha neler?!
Heyy, gardaş?
-Nədir e?!-İsmayıl başını qaldırıb gözlərini
silə-silə bezgin halda dilləndi.
-Ne oldu? Yoksa Seville kavgamı ettiniz?
-Sevilin anası rəhmətə getdi.
-Nasıl?! Öldümü? Allah rahmet eylesin. Peki sen
nereden öğrendin? Sevil nasıl?
-Sevili evə aparırdım. Yolda bacısı zəng elədi
ki, bəs anasının vəziyyəti yaxşı deyil. Tez
özümüzü çatdırdıq. Biz gedəndən beş dəqiqə
sonra anası canını tapşırdı. Sevil pis haldadır,
dayanmadan ürəyi gedir. Ona bir şey olacaq
deyə...düşünmək belə istəmirəm.
-Yapma