a ya. Allah ömrünü evlatlarına versin.
Bu vaxt darvaza açıldı və günortadakı hirsi
soyumayan Rövşən əmi:
-Haradasan sən?! Bu nə oyundur çıxmısan?
Camaatın qızı sənin üçün nədir? Düş aşağı
görüm?!-yaxınlaşıb sükan tərəfdəki qapını
açmağa çalışdı. Dilarə xala da onun arxasınca
gəlmiş, onu sakitləşdirməyə çalışırdı.-Mayıl
niyə zəng eləyib mənə ağzına gələni deməlidir?
Sən belə qudurmusan?! Səni böyüdüb əlinə
sənəd, altına maşın verdim ki, camaatın
uşağına çatasan?
-Ruşen amca, çok üstüne gitmeyin, moreli
bozuk.-Emre tez maşından düşüb onu
sakitləşdirmək istədi.
-Necə yəni üstünə getmə?! Üstünə getməyib boş
buraxdıqca qudurur, elə bilir hər şeyi eləyə bilər.
-Ruşen amca, onun moreli gerçekten bozuk.
Sevdiyi kızın-Sevilin annesi az önce vefat etmiş,
şimdi oradan geliyormuş. Zaten korkmuş. Ne
olur, bu günlük affedin.
-Nə danışırsan?!-Dilarə xala arvadından əvvəl
davranıb təlaşla əlini üzünə tutdu.
Bu onsuzda bir himə bənd olan İsmayılı
kövrəltdi, dodaqları əsə-əsə anasını qucaqlayıb
ağlamağa başladı. Rövşən əmi bayaqkından
fərqli durğun və dalğın üz ifadəsi almış,
susurdu. Sonra köks oturub fikrini toplayaraq
sakit tərzdə:
-Yaxşı, keçək içəri, içəridə danışarıq.-deyə
oradakılara başı ilə evi işarə elədi. Beləcə içəri-
evə keçdilər. Əl-üzünə su vurub dərman atan
İsmayıl sonra bir-bir bu gün olanları evdəkilərə
danışmağa başladı. Təbii ki, Şəbnəmi vurub
Kamranı döyməsi və ailəsindən xəbərsiz elçilik
etməsi valideynləri tərəfindən qınaq və
narazılıqla qarşılandı. Xalidə xalanın son
anında Sevili ona əmanət etməsini eşidəndə isə
Dilarə xala ilə Rövşən əmi bir-birilərinə
baxdılar. Üzlərində dərin sükut duyulsa da,
gözləri öz aralarında danışdı. Çünki bu vəziyyət
onlara tanış idi. ismayıl təkidlə Sevildən əl
çəkməyəcəyini, sonuna qədər onun arxasınca
gedəcəyini dedikdə isə ona gedib yatıb-
dincəlmək məsləhət olundu.
Səhər açıldı. Bu səhər çoxları üçün gümrah, xoş
açılsa da, Verdiyevlərin mənzilində heç kimi
yuxu tutmamış, səhəri