dirigözlü açmışdılar.
İsmayıl səhərədək çarpayısında dörd dönmüş,
mürgülədiyi vaxtlarda "Sevil" deyə sayıqlamış,
qalan vaxtlarda isə gah pəncərəyə boylanmış,
gah da həyətə çıxmışdı. Paralel olaraq Emre də
yuxusuz qalmış, özünə bir şey eləyər, ya çıxıb
gedər deyə İsmayılın arxasınca həyətə qədər
düşmüşdü. Dilarə xala ilə Rövşən əmi də yata
bilməmiş, həm ayrı-ayrılıqda, gah da bir-
birilərinin üzünə baxıb fikrə getmişdilər.
İndi də Emre geyinib otaqdan çıxırdı ki,
qapının ağzında Dilarə xala ilə qarşılaşdı.
-Can ay bala, sən də yata bilməmisən?-Emreni
üz-gözü şişmiş halda görüb soruşdu. -Yok ya teyze, ne İsmayil uyudu, ne de beni
uyuttu.-deyə Emre narazılıqla öz çarpayısında
üzüqoyulu yatıb qalan İsmayılı göstərdi.-Sabaha
kadar yerinde döndü durdu, bir ara ağladı da.
Sonra bir kaç defa bahçeye çıktı. "Dayana
bilmiyorum, üreyim partlıyor, Sevilin yanına
gedirem." falan diyordu hatta, zor döndürdüm.
Nihayet bir saat var ki, uyuya kaldı.
-Caan, anan ölsün.-oğluna baxıb ağlamsınaraq
başını bulayan Dilarə xala sonra Emreyə baxıb-
Sən də yatardın da ay oğul. Bu şənbədir, iş
yoxdur, onsuzda.-dedi.
-Yok ya teyze, hiç uykum yok, amma kafam
davul gibi.
-Heç biz də yata bilməmişik. Səhərə qədər bir-
birimizin üzünə baxıb qalmışıq ki, necə eləyək.
Nə isə, gəl aşağı, əl-üzünə su vur, süfrə
hazırdır. Çörəyini ye, sonra çıxıb yatarsan.
-Tamam.-deyib Emre qapını astaca örtərək
otaqdan çıxdı.Yuxusunda öz-özünə gülümsəyən Asya telefonun
vatsap mesajının səsinə diksinib oyandı. Əlini
sinəsinə tutub bir müddət özünə gəlməyə çalışdı.
Mesaj melodiyasını dəyişmədiyi üçün özünə
hirsləndi də. Sonra telefonu götürüb mesaj
baxdı. Emildən idi. Üzündə bezgin bir ifadə ilə
mesajı açdı. Dünən xəstəxanada başına
gələnləri, birdən-birə Mehdinin "sevgilisi"
olmağa məcbur qaldığını Emilə danışmış və bu
da aralarında yeni bir mübahisəyə imza
atmışdı. Emil qəti şəkildə bir də ora
getməməsini ona, necə deyərlər, əmr eləmişdi.
Ona görə də indi bu mesajın