özün yalanı xoşlamırsan da...Daha
başqalarından nə fərqin qaldı?
-Mənim fərqim hər nə olursa olsun, insanları
inciməmək, könüllərini xoş eləməkdir. Bir
müddət belə getsin, sonra onsuzda yaddaşı
yerinə gələcək. Onda başa düşəcək ki, ona kim
yalan danışıb. Beləliklə mən həm səni
incitməmiş oldum, həm də o oğlanın könlünü xoş
elədim. Razı qaldın, barışdıq?
-Nə bilim, fikirləşərəm.
-Asya.
-Səni sevirəm.
-...
-Nə oldu, oradasan? Ürəyin zadın getmədi?
-Pah, niyə gedir ki? Mənim hər sözə ürəyim
getmir. Nə var ki, burada? Mən də səni sevirəm.
-Ayy, sol tərəfimdən sancı çıxdı, sol qolum
uyuşur, nəfəsim daralır, ölürəm deyəsən.
-Emil, yaxşı da, məzələnmə.
-Məzələnmirəm. Hal-hazırda içimdə gedən
prosesləri səsli ifadə eləyirəm.
-Hmm, hiss olunurdu. Nə isə, mən gedim bir əl-
üzümə su vurum, zavtrak eləyim, sonra
danışarıq. Olarmı?
-Olar, tənbəl qız, olar. Get.
-Özünsən tənbəl. Pis!-Asya zarafatla söhbəti
yekunlaşdırıb telefonu qulağından çəkdi. Lakin
hələ də Emilin birdən-birə belə bir yalana ortaq
olmaq istədiyini başa düşə bilmirdi.
Qardaşını oyatmamaq üçün astaca qapını
aralayıb içəri girən Mehri onu üzü pəncərəyə
fikirli halda gördü.
-Qaqaş, durmusan?-deyə gəlib onun yanında
oturdu. Mehdi isə gözlərini qıyıb onun kimliyimi
aydınlaşdırmağa çalışırdı.-Mənəm də, bacın,
Mehri.-Mehri qardaşının onu tanımadığını
görüb yenidən dilləndi.-Dünən axşam o qədər
söhbət elədik. Nə tez yadından çıxardın?
-Hə, Mehri. Bağışla e, özünü güclə tanıyıram.
-Olan şeydir. Necəsən, nə yaxşı oyanmısan?
-Belə də, pis deyiləm.-Mehdi fikirli gözlərini
pəncərədən çəkmədən bir anlıq susub
soruşsunmu-soruşmasınmı deyə götür-qoy edib
sonra bacısına baxaraq eyni düşüncəli üz
ifadəsilə, bir az da çəkinə-çəkinə-O qız,
istədiyim qız bu gün gələcək?-deyə soruşdu.
-Inc...hə, Asya? Nə bilim, gələr də.
-Sən nəsə dedin elə bil. Inc nə idi?
-Heeçç, yəni deyirəm incimə, gəlməyə də bilər,
gəlməsə incimə.
-Niyə gəlməsin ki?
-Qızdır da, işi-gücü olur. Yəni hər gün