havada hiss eləyirdi. Pilləkənə
çıxıb beş-altı addım düşmüşdü ki, qəfildən
gözləri qaraldı, ayağının altından yer qaçdı.
Bir anlıq özündən keçdi. Özünə gələndə isə başı
qonşu oğlu Faiqin sinəsində, sol əli əlində idi.
Faiq sağ əlini onun belinə dolayıb özünü ona
dayaq edərək ayağa qaldırmağa çalışırdı.
Gözlərini qaldırıb təəccüblə ona baxanda isə
Faiq:
-Yaxşısan?-deyə təlaş ifadə edən baxışlarla
ona baxırdı.
Bu vaxt həyətdə olan digər qonşu kişilər də ora
yaxınlaşmış, gah qəribə-qəribə onlara baxır,
gah da Sevdadan halını xəbər alırdılar. Sevda
isə biraz özünə gəlib:
-Mən...mən yaxşıyam.-deyə Faiqdən aralandı.
Əlini əlindən çəkmək istəyəndə Faiq özünü
yaxınlaşdırıb ona sarı əyilərək:
-Özünü bu qədər üzmə, özünə yaxşı bax. Sən
mənə lazımsan.-dedi.
Bu dünyası başına yıxılan Sevdanın içinə sanki
bir yüngüllük gətirdi, ürəyi titrədi. Faiq isə onu
özündən aralayıb əlini əlindən çəkə-çəkə
gözlərinə baxıb kədər qarışıq bir təbəssümlə
gülümsədi. Bu vaxt qapıda bir maşın dayandı.
Darvaza yarıya qədər açıq olduğundan irəli
boylanan Sevda ağ maşından düşən İsmayılı
görüb biraz təəccüb, biraz da həyəcanla qapıya
doğru getdi. Arxa qapıdan düşən və kədər
qarışıq maraq dolu ifadə ilə içəri boylanan
qadını tanımasa da bunun Ismayılın anası
olduğunu yəqin etmişdi. İsmayıl darvazaya
yaxınlaşan Sevdaya baxıb məyus şəkildə astaca:
-Allah rəhmət eləsin.-dedi.
-Allah razı olsun.-Sevda da eyni tərzdə cavab
verdi.
-Bacısıdır.-deyə Ismayıl anasına Sevdanı işarə
elədi. Sonra yenidən Sevdaya baxıb-
Mamamdır.-dedi.
-Allah rəhmət eləsin, qızım. Allah ananın qalan
ömrünü sizə versin.-deyə Dilarə xala
ağlamsınaraq yaxınlaşıb onu qucaqladı.
-Allah razı olsun, xala.
Bu vaxt İsmayıl əl verib maraqla ona baxan
Faiqlə görüşürdü.
-Mənim qızım haradadır?-Dilarə xala
Sevdadan aralanıb evə baxaraq soruşdu.
Sevdanın heç nə anlamamıştək ona baxdığını
görəndə isə azca gülümsəyərək-Sevili
soruşuram.-dedi.
-Sevili dünəndən bəri özünə gətirə