ə bilmirik.
Ayılır, təzədən ürəyi gedir. Gecə skoru
çağırmışdıq, gəldi, iynə zad vurdu, getdi.
-Bəs mənə niyə xəbər eləməmisən?-İsmayıl
qaşlarını çataraq ciddi səs tonu ıen soruşdu.
-Mən sənə nə deyəydim, ay İsmayıl? Məndən də
böyüklər var burada. Həm də gəlib
neyləyəcəkdin?
-Məni onun yanına apar da.-Dilarə xala
yenidən dilləndi. Sevda razı şəkildə başını
yelləyib ona pilləkəni işarə elədi. Bir-iki addım
atan Dilarə xala sonra dönüb arxasınca gələn
oğluna-Sən burada gözlə.-dedi və Sevdanın
qabağına düşüb pillələri qalxmağa başladı.
Onun gəldiyini eşidən Bahar müəllimə otaqdan
çıxaraq onun qabağına gəlmişdi. Sevdanın onu
Dilarə xalaya tanış eləməsindən və Dilarə
xalanın başsağlığından sonra Bahar müəllimə
burada olduqları, əmanətlərinə sahib çıxdıqları
üçün ona minnətdarlıq elədi. Içəridə, cənazə
olan otaqda isə ağlaşma yerini sübuta vermiş,
qadınlar ölünü unudub maraqla çölə,
tanımadıqları bu qadına tamaşa eləyirdilər.
Dilarə xala içəri keçmək istəsə də Bahar
müəllimə ona Sevil olan otağa keçməyi məsləhət
görmüşdü. Onunla razılaşan Dilarə xala otağa
girəndə Sevil çarpayısında atılıb qalmışdı.
Üstündə nazik bir örtük var idi. Dodaqlarına
qədər rəngi qaçmış, ağır-ağır nəfəs alıb-
verirdi. Bu mənzərə Dilarə xalanın ürəyini
ağrıtdı, yaxınlaşıb əlini onun saçlarında
gəzdirdi, digər əlilə əlini tutub ağlamsınaq
şəkildə: -Can ay qızım, sənin nə günahın var idi axı?
Amma qorxma, daha biz buradayıq.-deyə
dilləndi. Sonra:
-Caan, bunun əlləri niyə buzdur?-deyib təlaşla
Bahar müəlliməyə baxdı.-Xanım, bu uşağın halı
yaxşı görünmür, rəngi ağapaqdır, əlləri buz
kimidir, özü də nəbzi zəif vurur. Bunu sroçnu
həkimə çatdırmaq lazımdır.
-Mən də bilirəm, ay xanım. Dünən gecə də
skorunu elə mən çağırmışam. Bunlara qalsa iki
dənə dərmanla yola verirdilər. Oğlum burada
yoxdur, yoxsa onun maşını ilə xəstəxanaya
aparardım.
-Yox, yox, gözləmək olmaz. Anası ölüb deyə
balasını da aparıb yanında basdırmayacaqsınız
ki... Anası qızını oğluma