əmanət eləməyib, lap
yaxşı, biz də əmanətimizə yiyə durmağa
gəlmişik. Amma icazə verin, bunu xəstəxanaya
aparaq. Heç nəyə görə narahat olmayın, bütün
məsuliyyət mənə aiddir, apardığım kimi, hətta
daha sağlam qaytarıb sizə verəcəm.
-Sizi başa düşürəm, bayaq da dedim,
anlayışınız üçün çox sağolun. Amma bunun
böyüyü təkcə mən deyiləm, əsas öz qohumlarıdır.
Dayanın, böyük xalası buradadır, rayondan
gecə gəlib, onu çağırım.-Bahar müəllimə bunu
deyib otaqdan çıxdı.
Dilarə xala isə bu arada telefonunu çıxarıb
İsmayılı yığaraq yuxarı çıxmasını dedi. Biraz
sonra Sevilin xalası da otağa gəldi. Dilarə xala
eyni sözləri ona da dedi. Reaksiyasından onun
da bacısının vəsiyyətindən xəbərdar olduğu
bilinirdi. Əvvəl biraz nəm-nüm eləsə də, Dilarə
xalanın təkidli xahişindən sonra razılaşdı. Artıq
İsmayıl da yuxarı çıxıb otağa gəlmişdi. Sevili
rəngi qaçmış, huşsuz halda yatan görcək üzü
təlaş dolu məyus bir ifadə aldı. Onu tək qoyub
getdiyi üçün ürəyində özünü danladı da. Sonra
anasının göstərişi ilə yaxınlaşıb Sevili qucağına
götürərək əvvəl otaqdan, sonra evdən çıxdı.
Anasının və Sevdanın köməyilə onu maşına
qoydu. Dilarə xala keçib arxa tərəfdə oturdu,
Sevilin başını ayaqlarının üstünə aldı. İsmayıl
isə sükan arxasına keçib maşını işə salaraq
sürətlə oradan uzaqlaşdı.İki saat sonra. İsmayılgil Sevili xəstəxanaya
yatırmış, indi də onun özünə gəlməyini
gözləyirdilər. Bu arada Əlinin dünən başına
gələnləri və onun da burada yatdığını öyrənən
İsmayıl ona baş çəkməyi də unutmamışdı. Bir
xeyli onunla söhbət eləmişdi ki (İsmayıl danışır,
Əli isə mimika və jestlərlə cavab verirdi),
anasının “Asagi gel” mesajı ilə onunla
sağollaşıb yanından ayrıldı. İlk ağlına gələn şey
Sevilin oyanmağı olmuşdu. Lakin iki mərtəbə
aşağı enib palatanın qabağına çatanda qapının
açıq, tibb bacılarının gir-çıxda olduğunu görcək
təlaşla qaçaraq içəri girdi. Sevil açıq pəncərənin
qabağında dayanmış, ağlaya-ağlaya təkidlə heç
kimi özünə yaxınlaşmağa qoymurdu.