. Tibb
bacıları, həkim və Dilarə xalanın yalvarışlarına
əhəmiyyət vermir, onların üstünə qışqırır,
acılayırdı.
-Nə olub burada?-İsmayıl üzündə təlaş və
təəccüb dolu ifadə ilə içəri girdi.
-Bilmirəm, ay bala, bilmirəm. Bayaqdan “özümü
atacam”deyib durub. Sistem-mistem, hamısını
çıxarıb atıb. Nə illah eləyirik, xeyei yoxdur.-
Dilarə xala ağlamsınaraq narahat halda oğluna
baxdı.
-Sevil, canım, bir özünə gəl, bir sakitləş.-
İsmayıl ehtiyatla ona yaxınlaşmağa cəhd elədi.
Lakin Sevil:
-Gəlmə, yaxın gəlmə! Heç birinizi istəmirəm!
Mamamı istəyirəm, onun yanına gedəcəm!-deyə
qışqırır, onu da qovurdu.
-Sən belə eləməklə heç nəyə nail ola
bilməyəcəksən. Sən burada qalmalısan, mənim
yanımda. Gəl, danışaq, gəl bura.-İsmayıl
addımbaaddım yaxınlaşmaqda idi.
-Səni də istəmirəm! Get, nə olar?! Anamdan
başqa heç kimi istəmirəm!
-Sevil, özünə gəl, dedim! Neyləməyə
çalışırsan?!-lakin İsmayıl artıq səbrli davrana
bilməyib onun qollarından tutub qışqıra-qışqıra
silkələməyə, özünə gətirməyə başladı.
-Buraax! Burax məni!
-Sevil!-İsmayıl onu özünə gətirmək üçün
vurduğu sillənin peşmançılığını elə həmin an
yaşadı.
Sevil ağlayaraq yerə doğru çökməyə başladı.
İsmayıl da onunla bərabər əyilib başını sinəsinə
sıxdı. Bu vaxt əlində şpris hazır dayanan tibb
bacısı yaxınlaşıb Sevilin paltarının qolunu sıyırıb
iynə vurmaq istədi. Sevil bu dəfə daha yalvarışlı
tərzdə etiraz edir, ağlayırdı.
-İstəmirəm, nə olar, vurmayın, istəmirəm.
İsmayıl tibb bacısına göz eləyərək vurmamasını
istədi. Həkimə baxıb xahiş edərcəsinə boynunu
burdu. Həkim başını yelləyib tibb bacısına işarə
ilə iynənin bu dəfəlik vurmamasını bildirdi.
Sonra İsmayıl Sevilin saçlarını sığallaya-
sığallaya:
-Bax, mən də qoymadım vurmağa. Amma mənə
söz ver ki, sakitləşəcəksən, durub yerinə
uzanacaqsan.-deyirdi.
-Yaxşı,...yaxşı...amma getsinlər... nə olar,
getsinlər.-Sevil hçqırır, başını yelləyirdi.
-Mən də gedim?
-Yox,...sən qal. Onlar getsinlər.
-Yaxşı, gedəcəklər, indi hamısı