gedəcək.-
İsmayıl bir tərəfdən onları sakitləşdirir, digər
tərəfdən də oradakılara otaqdan çıxmaları
üçün işarə eləyirdi. Beləcə tibb bacıları, həkim
və Dilarə xala otaqdan çıxarkən İsmayıl da
başını sinəsindən ayırmadan Sevili yerdən
qaldırıb çarpayısına gətirdi, onun xahişi ilə
yastığı dik halda arxasına söykəyib üstünü
örtdü. Sonra yanında oturub əllərini tutaraq-
Sevgilim, niyə belə eləyirsən? Bilirəm, sənin üçün
asan deyil, amma səbr eləməlisən. nə olar,
özünü ələ al.-deyə sakitləşdirməyə çalışıdı.
-Dözə bilmirəm, İsmayıl, mamamsız dözə
bilmirəm. Onun yanına getmək istəyirəm. O indi
təkdir, mənə ehtiyacı var...İcazə ver, gedim, nə
olar?-Sevil hıçqırırdı.
-Heç yerə getməyəcəksən! eşidirsən məni?! Mən
səni heç yerə qoymayacam! Anan tək deyil,
atanın yanındadır. Sən isə burada, mənim
yanımda qalmalısan, çünki mənim sənə
ehtiyacım var. Çünki sən olmasan, mən də
olmaram.-İsmayıl onun üzünü əllərinin arasına
alıb gözlərinə baxaraq təkidlə deyirdi.
-Bilirəm, sən də gedəcəksən. məni sevən hamı
gedir onsuz da.
-Getməyəcəm, söz verirəm, getməyəcəm! Amma
sən də söz ver, özünü incitməyəcəksən, özünə
yaxşı baxacaqsan.-İsmayıl alnını onun alnına
söykəmiş, daha sakit şəkildə deyirdi. Sonra
alnını çəkib sağ yanağını oxşayaraq məyus
şəkildə-Əlim qurusun, səni vuran yerdə əlim
qırılaydı, kaş.-dedi.
-Yox, yox, elə demə, qırılmasın.
-Bağışla məni. Səni sevirəm.-dodaqlarını
astaca yanağına toxundurub qoxusunu içinə
çəkdi.
Bu xoş toxunuşa gözüyumulu gülümsəyən Sevil
astaca:
-Mən də səni sevirəm.-dedi.
İki mərtəbə yuxarıda isə Ramin anasının onun
üçün soyub-doğradığı meyvələri yeyir, üz
nahiyyəsindəki ağrılar yenidən güclənən Əli isə
zarıyırdı. Ramin bezgin halda ona baxıb
deyinirdi:
-Az zırılda da, onsuz da bütün gecəni yatmağa
qoymamısan. Səni döymədim ki, peşman
eləyəsən.-sonra əlindəki alma dilimini göstərib-
Yeyirsən?-deyə yarızarafat, yarıkinayə
soruşdu.-A, bağışla e, sənin çənən sınıb axı.
Dinc dayansaydın, belə olmazdı. Uff,