, bax, yenə
də yadıma düşdü.-özünü sakitləşdirmək üçün
gözlərini yumub dərindən nəfəs alıb-verməyə
başladı.-Səni öldürmək istəyirəm, bilirsən?
Amma heyf, çox heyf ki, bacımdan keçə
bilmirəm.-bu vaxt öz telefonu zəng çalmağa
başladı. Əl atıb yan masadan onu götürdü.
Ekranda “Ruqaye called”yazısını görcək
üzündəki kinayə dolu ifadə yerini həyəcana
verdi. Birtəhər tikəsini udub zəngi açdı.-Hə?-
deyərkən belə səsi titrəyirdi.
-Alo, salam Ramin, necəsən?-digər
tərəfdəkinin səsində isə çəkingənlik hiss
olunurdu.
-Necə olacam, bir əlimdə qabırğalarım, birində
dişlərim, oturub sayıram.
-Ramin, yaxşı da, mən onsuz da özümü pis hiss
eləyirəm.
-Doğrudan? Mən elə bilirdim məni döydürüb
sevincindən parti zad verirsən.
-Ramin! Səni mən döydürməmişəm! Sən elə
bilirsən, bunu mənim adamlarım eləyib, amma
qətiyyən belə deyil.
-Ola bilər, sənə olan sevgimdən gözlərim kordur,
amma dediklərinə inanacaq qədər də axmaq
deyiləm. Bir də ki sən mənə elə-belə zəng eləyib
halımı soruşan deyildin axı. Əgər döyüldüyümü,
xəstəxanada olduğumu bilmirsənsə, bunu necə
başa düşüm?
-Uşaqlardan eşitdim. Dedim bir halını xəbər
alım, amma görürəm ki, halın çox yaxşıdır.
-Rüqayə, qorxma, sizinkilərin adını
verməmişəm. Demişəm ki, tanımıram. Əgər buna
görə narahat olub zəng eləmisənsənsə...
-Ramin, mən buna görə narahat deyiləm, çünki
bunu bizimkilər eləməyib. Bizimkilər heç səni
tanımır da. Mən sənə görə narahat idim, amma
görürəm ki, səhv eləmişəm. Sən az qala bütün
günahı mənim üstümə yıxırsan.
-Rüqayə.
-Sağol, Ramin, çox sağol.-digər tərəfdəki qız
məyus şəkildə telefonu söndürdü.
-“Bizimkilər heç səni tanımır.” Yaxşı da?! Əgər
elədirsə, keçən dəfə maşınımı qovalayan,
dəqiqəbaşı həfə-qorxu dolu zənglər eləyən
kimlər idi? Bəlkə sən sizinkiləri tanımırsan?-
susub öz dediklərini beynində bir də təkrar
elədi.-Dayan e, bəlkə bəlkə doğrudan
Rüqayənin heç nədən xəbəri yoxdur? Xəstəyəm e,
Allaha and olsun. Ayə, gic, aydan-ildən bir
namaz qız sənə zəng eləmişdi