vaxt pillələri
qalxan Asyanı görüb sevincək gözləri parıldadı.
Ürəyinin təmiz vaxtına düşmüşdü deyəsən, Allah
onun səsini eşitmişdi. "Bu qız bu gün bura
gəlibsə gəlibsə, deməli onda da nəsə var." deyə
sevinmişdi ki, bu vaxt Asya ilə bərabər qalxan və
göz-qaşla sanki ondan nəsə soruşan oğlanı
görcək duruxdu. "Bu kimdir?"
-Salam, Əsli xala, necəsiniz?-Asya onunla
üzbəüz dayanıb gülümsəməyə çalışaraq soruşdu.
-Salam qızım, xoş gəlmisən.-Əsli xala onunla
salamlaşsa da bir gözü yanındakı oğlanda idi.
-Sağolun. Mehdi necədir?
-Yaxşıdır, palatadır. Bu oğlan kimdir?
-Hə, bu? Qardaşımdır, Mehdini görməyə gəlib.
-Qardaşın? Mehdini?-Əsli xala əməlli-başlı
duruxmuşdu. Bu qız qardaşını niyə gətirmişdi
ki? Bir qız qardaşını heç sevdiyi oğlanın yanına
gətirməyə cəsarət eləməz, qalmışdı ki, sevgilisi
olmayan birinin yanına.
-Hə, eşitdi ki, bura gəlirəm, dedi mən də
səninlə gəlim, gedim, bir onu görüm.
-Həə.-Əsli xala matı-mutu qurumuş, ağzı açıq
halda qalmışdı.
-Necəsiniz bibi?-Emil isə kinayə dolu təbəssümlə
ona baxırdı.
-Yaxşıyam, oğul, sağol.-sonra Əsli xala özünü
ələ alıb-Gəlin, sizi onun yanına aparım.-deyə
onları qabağına salıb palataya doğru apardı.
Mehdi içəridə bacısı ilə söhbət eləməkdə idi.
Asyanı görcək yenə içində qəribə bir boşluq hiss
eləməyə başladı. Niyə belə olduğunu heç özü də
başa düşmürdü. Yanındakının qardaşı olduğunu
öyrənəndə isə həm təəccübləndi, həm də biraz
təlaşlandı. Beləcə Asya ilə "qardaşı" stulları
çəkib oturdular. Əsli xala isə göz-qaşla qızını
çölə çıxardı.
-Necəsən ay yeznə? Indi yaxşısanmı? Allah səni
bizə bağışladı.-Emil ayağını-ayağının üstünə
aşırmış, bir qolunu da Asyanın stulunun
arxasına keçirib məzə ilə Mehdidən halını xəbər
alırdı
-Şükür Allaha, yaxşıyam.-Mehdi isə donu
baxışlarla onlara baxırdı.
-Yox, deyəsən, tanımadın. Mənəm də Emil,
vaxtilə əlimdən az çəkməmisən ha. Bacım
deyəndə ki, yaddaşını itirib, inanmadım. Dedim
yox e, kimi xatırlamasa da, məni xatırlayacaq.
Vaxtilə yumruğumu az