otağında onun yataq dəstini
dəyişməklə məşğul idi. Həkimin məsləhətilə Sevil
bir müddət səs-küydən, mənfi abu-havadan
uzaq olmalı, dincəlməli idi. Buna görə də öz
aralarında danışıb belə qərara gəlmişdilər ki,
onu xəstəxanadan çıxarıb bie müddət öz
evlərində qonaq etsinlər. Ona görə də Dilarə xala
əl-ayağa düşmüş, yer-yığış eləyirdi. Yastığa
yeni üz keçirib çarpayını rahatlayaraq
dikəlmişdi ki, qapının kandarında əlləri
qoynunda, üzündə xoş təbəssümlə ona baxan
oğlunu görcək o da gülümsəyərək:
-Hə, nə bic-bic gülürsən?-deyə soruşdu.
-Nə bilim.-İsmayıl eyni ifadə ilə çiyinlərini
atdı.-Hələ də inana bilmirəm.
-Nəyə?
-Sizin razılaşmağınıza. Yəni, Sevil bu vəziyyətdə
olmasaydı, mənə əmanət olunmasaydı,
razılaşmayacaqdınız?
-Biz övladlarımızın qəlbini qıracaq qədər
qəddar valideynlər deyilik. Elə olsaydı, bacını
da istədiyi oğlana verməzdik. Sadəcə yüz ölçüb,
bir biçmək lazımdır.-İsmayıl dinmədi. Dilarə
xala isə əlini ona sarı uzadıb-Açarları ver.-
dedi.
-Nə açarlar?
-Evin açarları. Səndə olanlar.
-Niyə?
-Niyəsi var, mən üstümə bu boyda məsuliyyət
götürmüşəm. Qız evə gələn kimi səninlə Əmrə
ayrı evə çıxmalısınız.
-Hələ görək Emre ev tapa biləcəkmi?
-Tapar, tapar. Sən onu bəhanə eləmə, açarları
ver.
-Açarlar maşındadır. Həm də ki, sən öz oğluna
güvənmirsən?
-Yox.
-Mama, yaxşı da.
-Mən zarafat eləmirəm, bala. Ya açarları
verirsən, ya da mən Sevili evinə qaytarıram.
-Ay mama, mən uşaq deyiləm ha. Gecənin bir
aləmi hasara dırmaşmayacam hərhalda. Hələ
bir Emre gəlsin.-bu vaxt qapının zəngi basıldı və
İsmayıl anasına göz vuraraq-De, adını çək,
qulağından dart.-deyib aşağı düşməyə başladı.
Dilarə xala da onun arxasınca otaqdan çıxıb
pilləkənin başından aşağı boylandı. İsmayıl
qapını açdı. Emre onu görcək:
-Kanka, müjdemi ver...-demək istəyirdi ki,
İsmayıl susması üçün təkidlə göz-qaş elədi.
Emre duruxub-Ne oluyor? Gözüne bir şeymi
kaçtı?-deyə soruşdu.
-Nə oldu, a bala, evi tuta bildinmi?-lakin bu
vaxt yuxarıdan aşağı