da sənə
əl qaldırdığım üçün bağışla. Amma məni
qınama. Mən də papam kimiyəm, mövzu
bacılarım olanda gözüm heç nə görmür. Sən yenə
də bacarırsansa məni bağışla.
Əli yenidən telefonu götürərək ona yazmağa
başladı.
“Sen uzuru menden yox, bacindan iste. Mene pis
tesir eleyen bilirsen nedi? Senin bacina suphe ile
baxmagin. Bir qardasa yarasar bu?”
-Yaraşmaz. Amma sən də qız qardaşı deyilsən,
məni başa düşə bilməzsən. Nə isə, əsas odur, bu
məsələ bağlandı.-Ramin köks ötürüb qapıya
baxdı.-İndi qaldı, oğul atasının şübhəsi. Görək
onu da razı sala biləcəyik, ya yox?
Olanlardan bir həftəyə yaxın vaxt ötmüşdü. Həm
dekabr, həm də il son günlərini yaşamaqda idi.
Artıq bir həftəyə yaxın idi ki, İsmayılgildə
qalan Sevil ilk günlər çox sıxılsa, özünü başqa
planetə düşmüş kimi hiss eləsə də,Dilarə xalanın
isti, qayğıkeş münasibəti, İsmayılın bacısı
Leylanın tez-tez gəlib-getməsi onu darıxmağa
qoymur, yavaş-yavaş onlara öyrəşirdi. Hələ
Leylanın “ağabajı” zarafatları onu uatndırırdı
da. İndi də yuxudan oyanmış, paltarlarını
geyinməklə məşğul idi. Birdən pəncərəyə nəyinsə
toxunduğunu hiss eləyib diksindi. Pəncərədə
tünd rəngli, qalın pərdə olduğunda digər tərəfə
nəyin toxunduğunu da bilə bilmədi. İdman
üstlüyünü geyinib qorxa-qorxa pəncərəyə tərəf
gəldi. Bu dəfə pəncərə ardıcıl və daha
möhkəmdən taqqıldadıldı. Həyəcanı daha da
artdı. Lakin ardınca:
-Sevil, mənəm.-deyə çöldən gələn səs onu
rahatlaşdırdı.
Bu İsmayıl idi. Pərdəni aralayanda onun
pəncərənin taxtalarından tutub həm ehtiyatla
ətrafa, həm də gülümsəyərək ona baxdığını
görcək onun da üzünə xoş bir təbəssüm gəldi.
Qorxaq nəzərlərlə arxaya-qapıya baxıb
pəncərəni açdı.
-İsmayıl, neyləyirsən burada?-İsmayıl isə onun
bu suallanı cəld əlini arxasına apararaq arxa
cibindən çıxarıb ona uzatdığı tək və al qırmızı
qızılgüllə cavablandırdı.-Bbu...bu nədir?-Sevil
təəccüblə geri çəkilib bir ona, bir də qızılgülə
baxırdı.
-Şşş, artıq suallarla mənim romantik sürprizimi
pozmağa çalışmayın,