, Sevil xanım.-İsmayıl
üstündə güclə dayandığı nərdivandndan daha
bərk yapışıb özünü ona yaxınlaşdırdı.
Pıçıltıyabənzər asta səslə-Ad günün mübarək,
Günəşim. Səni sevirəm.-dedi.
-Ad günü?-Sevil duruxdu. Son vaxtlar o qədər
şey yaşamışdı ki, xüsusilə də anasının ölümü,
bu gün ad günü olduğunu unutmuşdu da.
-Bilirdim ki, yadında deyil, heç o havada da
deyilsən. Amma mən də laqeyd qala bilməzdim.-
bir əlini nərdivandan çəkib əlini tutdu.-Hər nə
olursa, olsun, sənin yanında olacam. Təki sən
əlimi buraxma. Təkcə mənə əmanətsən deyə yox,
səni sevirəm və ömrümün sonuna qədər səni
yanımda istəyirəm deyə.
Sevil yenə kövrəlmişdi. İsmayılın əlini sıxıb
qəmgin şəkildə ona baxaraq:
-Çox sağol,-dedi,-sən olmasaydın, mən
neyləyərdim?
-Əsas sən olmasan, mən neyləyərəm?-əlini
əlindən çəkib yanağını oxşadı.-Sevgilim, dəniz
gözlüm, səbrli ol. Bilirəm, çətindir, amma
ananın xətrinə özünü ələ almağa çalış. O səni
xoşbəxt görmək istəyərdi.-dedi. Elə bu vaxt
üstündə dayandığı nərdivan silkələndi və
İsmayıl diksinib ətrafına baxa-baxa, həm də
pəncərədən bərk yapışdı.-Kanka, niyə dinc
dayanmırsan? Az qala, yıxılacaqdım.-deyə
sonra aşağıda nərdivanı tutan Emreyə
acıqlandı.
-Kusura baxma ya, kanka. Şarkı bitmişti, onu
değiştiriyordum.-Emre qulaqlığın bir naqilini
qulağından çıxarıb aşağıdan yuxarı səsləndi.
-Başlayacam indi sənin şarkına da, sənə də.
Bir dəfə də olsun, yarıtmırsan ha. Heç şarkının
yeridir?
-Çok konuşmasan iyi olur. Şu anda elimdesin
çünkü. Sonra ne olur, ne olmaz.-yarızarafat,
yarıciddi İsmayılı hədələyən Emre sonra-
Merhaba yenge, nasılsın?-deyə Sevilə səsləndi.
-Salam,yaxşıyam, sağol.-Sevil isə heyrətlə
onlara baxırdı.
Bu vaxt heç birinin gözləmədiyi və çox da
İsmayılın qorxduğu bir şey oldu. Dilarə xala
gəldi.
-Adə, İsmayıl, nə gəzirsən orada?! Qonum-
qonşu sizə baxır, bu nə oyudur, çıxırsan?!
-Ay daa...-İsmayıl onun səsinə diksinib yerində
səndələdi, sonra tez nərdivandan və pəncərədən
yapışıb özünü ələ almağa