oturub düz
danışaq. Sən evdəkilər dirəşir deyə bu qızdan
ayrılmaq istəmirsən, ya özün istəmədiyin üçün?-
belə bir sualla qarşılacağını gözləməyən Coşqun
duruxub narahat halda yerində vurnuxdu,
gözlərini qaçırdı. Emil isə gülümsünb-Həyatını
kiməsə acıq eləmək, ya da kiminsə könlünü xoş
eləmək üstündə qurma, özünü və yanındakı
insanı xoşbəxt eləməyi düşünərək qur. Bir anlıq
Züleyxa ilə ailən istədiyi üçün tanış olduğunu
unut, elə fikirləş ki, özün görüb bəyənmisən.
Yenə ondan ayrılmaq istəməzdin?-Emil
danışdıqca isə Coşqun gözlərini bir nöqtəyə
zilləyib fikrə getmişdi.-Ona qarşı nəsə hiss
eləyirsən?-Colqun gözlərini qaldırıb ona baxsa
da yenə də nəsə deyə, bir reaksiya verə
bilmədi.-Onda qardaşın sənə bir ipucu versin.
Sən siqareti kimə görə tərgitmisən? yadındadır,
heç evdəkilər də sənə onu tərgitdirə bilmirdilər.
Sən yaxşısı budur, indi bu ipin ucundan tutub
fikirləşməyə başla.
Emilin dedikləri sanki Coşqunun fikirlərinin
üstünə işıq salmış, beynində və ürəyində boğub
gizlətdiklərini tərpətmişdi. Özünü Züleyxa ilə
evlənməyə məcbur saydığından əslində ona
qarşı nə hiss elədiyini də bilmirdi. Universitetlərdə qış semestri başladığından
Leyla da bütün tələblər kimi əl-ayağa düşmüş,
rəfiqələri ilə o kitabxana sənin, bu kitabnxana
mənim dolaşırdı. Indi də kitabxanadan çıxıb
qızlarla söhbət eləyə-eləyə pilləkənləri düşürdü
ki, növbəti mərtəbədə əlləri cibində kimisə
axtarırmiış kimi sağa-sola boylanan Elvin onu
görüb yaxınlaşdı.
-Salam Leyla, səni bir dəqiqə olar?
-Məni, nə olub ki?
-Vacibdir.
-Yaxşı, qızlar, siz düşün, gəlirəm.-Leyla
getmələri üçün rəfiqələrinə göz-qaş elədi. Qızlar
anlamıştək başlarını yelləyib pillələri düşməyə
başladılar.-Nə olub?-Leyla isə maraqla Elvinə
baxırdı.
-Leyla, elə biləcəksən ki, məni sənin yanına o
göndərib, amma vallah yox, məcbur olduğum
üçün gəlmişəm. Kənanın psixoloji vəziyyəti yaxşı
deyil. Bütün günü əlləri cibində veyil-veyil gəzir,
nə imtahanlara hazırlaşır, nə yemək yeyir.