də?!
-Sən əl çəkəndə, mən də çəkəcəm.
-Özün bil, sonra demə ki, Leyla demədi. Nə
istəyirsən, elə.
Leyla bunu deyib gəldiyi kimi də geri qayıtdı.
Artıq rəfiqələri də çöldə idilər və o çölə çıxan
kimi “Nə olub?”deyə onu sorğu-suala
tutmuşdular. Leyla isə Kənanın qarasına
deyinə-deyinə yaxınlıqdakı oturacaqlardan
birinə doğru getməyə başladı. Qızlar da onun
arxasınca gedib yanında oturdular. Leyla
onlara biraz əvvəl olanları danışarkən artıq
Kənan da bufetdən çıxmış, Elvinlə danışırdı. Üz
ifadəsindən ona acıqlı və incik olduğu bəlli
olurdu. Sonra ondan aralanıb universitetin
həyətindən çıxmağa başladı. Ondan bir növ
Leylaya şikayət elədiyi üçün Elvini danlamışdı.
Ona görə də Elvin də peşman üz ifadəsi alaraq
qərarsız şəkildə yerində vurnuxurdu. Sonra
pilləkənə doğru getməyə başladı. Beş-altı pillə
qalxmışdı ki, yoldan eşidilən ani əyləc və
ardınca gələn tarappıltı səsinə diksinib təlaşla
arxaya döndü. Elə bayaqdan Kənan haqqında
atıb-tutan Leyla da bir anlıq susub təlaşdan
dörd açılan gözlərlə əvvəlcə qızlara, sonra yola
tərəf baxdı. Həyətdə isə artıq qaça-qaç
düşmüşdü. Əksəriyyət çölə qaçırdı.
-Kənan...-deyib Leyla ağlına gələn ilk ehtimalla
yerindən qalxaraq sürətlə həyətdən çıxdı.
-Ay qız, dayan.
-Leyloş, hara?- rəfiqələri də eyni təlaşla onun
arxasınca qaçmağa başladılar.
Leyla özünü çölə çatdıranda isə artıq hadisə
yerinə xeyli adam toplaşmış, yolda sıxlıq
yaranmışdı.
-Allahım nə olar, yox! Qurban olum, nə olar,
yox! Allahım, nə olar, Kənan olmasın. Qələt
eləmişəm, bir də ona acıqlanmayacam. -o artıq
ağlamsınaraq özünü irəli atıb izdihamı yarmaq,
vurulanın Kənan olmadığını görmək üçün
yalvara-yalvara qabağa keçmək istəyirdi.
-Leyla, gəl bura. Ora getmə, qorxma Kənan
deyil, gəl bura.-ona çatan rəfiqələri
qollarından tutaraq onu geri çəkmək,
sakitləşdirmək istəsələr də Leyla öz bildiyində
idi. Dəli kimi oradakıları aralayıb irəli keçmək
istəyir, həm də ağlayırdı.
-Kənan, nə olar, bunu mənə eləmə. Mən özümü
bağışlaya