a bilmərəm, nə olar, bunu eləmə.
Bu vaxt iki əl onun çiyinlərində tutub sürətlə geri
çəkdi. Bir anda nə olduğunu başa düşməyən
Leyla geri çevrilib qarşısında Kənanı görcək nə
edəcəyini, nə düşünəcəyini bilmədən çaşqın
şəkildə bir arxaya, bir də ona baxdı. Amma bu
durğunluq sadəcə beş-altı saniyə çəkdi. Sonra
ağlaya-ağlaya onu yumruqlamağa, qışqırmağa
başladı.
-Dəlisən sən?! Başın xarabdır?! Yolu düz-əməlli
keçə bilmirsən?!-artıq özü də nə dediyini
bilmirdi.
-Leyla, yaxşı, özünə gəl. Leyla, bax, mən
yaxşıyam.-Kənan onu sakitləşdirmək istəsə də
Leyla öz havasında idi.
-Xəstə! Başdanxarab! Məni sınayırsan?! Elə
bilirsən sənə görə qorxacam?! Dəli, axmaq,
yalançı!
-Leyla! Özünə gəl dedim!-əsəbləşən Kənan onu
çiyinlərindən tutub silkələyib özünə doğru
çəkdi.-Qorxmadın guya?!
Gözlərini Kənanın sual dolu gözlərindən çəkə
bilməyən Leyla o anın təlaşı ilə ona sərt bir sillə
vurdu. Elə həmin an da özü öz hərəkətindən
diksinərək geri atıldı. Kənan əlini yanağına
tutub çaşqın şəkildə ona baxırdı. Leyla isə öz
hərəkətindən utandığı üçün tez ondan aralanıb
ağlaya-ağlaya özünü Natəvanın üstünə atdı.
Bayaqdan olanları izləyən və ilk əvvəl Leyla kimi
Kənanı danlamaq istəyən Elvin isə indi əlləri
cibində səssizcə bir kənarda durmuşdu.Asya Mehdinin yanında idi. Sözdə ona baş
çəkməyə gəlmişdi, amma əsl məqsədi neçə
vaxtdır onu narahat eləyən yalana son qoymaq
idi. Elə Mehdiyə asyanı görüb ona qarşı heç nə
hiss eləmədiyini demək lazım idi. Bunun nə ilə
sonlanacağını, Emilin ona tutacağı divanı da
bilirdi, amma qorxaq kimi ömrü boyu sevmədiyi
bir qızla yaşamaqdansa, kişi kimi bir dəfə
ölməyi üstün tutmuşdu. İndi beləcə üz-üzə
oturmuş, gözlərini bir-birindən qaçıraraq
deyəcəkləri sözləri götür-qoy edirdilər. İlk
dillənən Mehdi oldu.
-Asya, çoxdandır sənə bir söz demək istəyirəm,
amma bilmirəm necə deyim.
-Elə mən də sənə bir söz demək istəyirəm.
-Nə olar, icazə ver, sözümü bitirim, yoxsa
ürəyim partlayacaq.
-Yox, Mixaylo, icazə ver, mən