deyim.-Asya onun
sözünü kəsmək üçün reflektiv olaraq əlini əlinin
üstünə qoydu.-Bu elə bir şeydir ki, uzaqmaq
olmaz. Hamımız üçün vacibdir.
Lakin bu vaxt qapı açıldı. Ard-arda içəri
girənlər İnci ilə dispetçer Vaqif əmi idilər. Asya
ilə Mehdi diksinib qapıya sarı baxdılar. Onları
görcək Asya tez əlini Mehdinin əlinin üstündən
çəkdi, lakin gec idi, İnci bu səhnəni görmüşdü.
Belə ki, gülümsəyən dodaqları yığılmış, qaşları
çatılaraq gözləri sual dolu bir ifadə almışdı.
-İnci, qızım, biz deyəsən vaxtsız gəlmişik.
Bunun adaxlısı yanında imiş.-Vaqif əmi ona göz
eləyərək dilləndi.
-Hə, Vaqif əmi, görünür bizim Mixaylonun
yaddaşı yavaş-yavaş yerinə qayıdır, adaxlasını
da xatırlamağa başlayıb.-İnci isə kinayəli idi.
O, kinayə dolu təbəssümlə Asyaya baxır, başını
yelləyirdi.
-Yoox, biz... prosto mən...gəldim ki, ona baş
çəkim...-Asya nə qədər eləsə də İncinin kinayəli
baxışlarından qaçıb özünü müdafiə eləyə
bilmirdi.
-Siz bizi səhv başa düşdünüz, o mənə nəsə
deyirdi.-Mehdi də tutulmuşdu, bilmirdi niyə,
amma özünü İncinin qabağında günahkar hiss
eləyirdi.
-Ədə, yaxşı görüm, guya biz cavan olmamışıq?-
Vaqif əmi zarafatla ona göz vurub əlindəki
meyvə zənbilini masanın üstünə qoydu.
Bu vaxt telefonuna zəng gələn Asya sanki bu
fürsəti gözləyirmiştək çölə çıxdı. Mehdi isə
günahkarlara xas ürkək baxışlarını İncidən
qaçıra-qaçıra:
-Vaqif əmi, vallah yox, o doğrudan da mənə
nəsə demək istəyirdi. Deyirdi bu hamımız çox
vacibdir. Ona görə də sözümü kəsmək üçün əlini
əlimin üstünə qoymuşdu.
-Vacibdir?-dalağı sancmıştək gözləri iri açılan
İnci əvvəlcə narahat şəkildə Vaqif əmiyə baxdı.
Neçə vaxtdır bu işin içində olan Vaqif əmi də
söhbətin nədən getdiyini anlamışdı. İnci sonra
vaxt itirmədən çölə çıxdı. Sağa-sola boylanırdı
ki, Asyanı pəncərənin qabağında telefonla
danışan görüb ona sarı getməyə başladı. Asya
isə İncinin ona yaxınlaşıb əllərini qoynunda
çarpazlayaraq sual dolu baxışlarla ona
baxdığını görsə də söhbətini