i yekunlaşdırmaq
istəmirdi. Nəhayət Emillə sağollaşıb telefonu
söndürüb cibinə qoydu. Biraz əvvəl onları o
vəziyyətdə gördüyü üçün özünü İncinin
qabağında günahkar hiss eləyirdi.
-Asya, mən sənə nə demişdin, sən neyləyirsən?-
İnci dözə bilməyib dilləndi.
-İnci, vallah vəziyyət elə deyil. Mən ona prosto
söz deyəcəkdim. Yəni o gördüyün...
-Mən də elə onu deyirəm də. Sənin o hamımız
üçün vacibdir dediyin söz Mehdinin keçmişi ilə
bağlıdır?
-Hhhəəə...yyoo...-Asya duruxmuşdu.
-Asya, niyə cığallıq eləyirsən?
-Əgər onu deyirsənsə, hə, cığallıq eləyirəm,
çünki daha bu yalanı daşıya bilmirəm, mənə
ağırlıq eləyir, vicdan əzabı verir. Özümü
Mixaylonun qabağında günahkar hiss eləyirəm.
Biz məktəb vaxtı çox yaxın idik, dost kimi idik,
indi yaddaşı yerinə qayıdandan sonra ona necə
oyun oynadığımı, hisləri ilə oynadığımı bilib
mənə nifrət eləməyini istəmirəm. Onsuz da
hamımıza nifrət eləyəcək. Daha pisi,
depressiyaya düşüb, özünə nəsə eləyə bilər. Siz
niyə bunları fikirləşmirsiniz? Mən fikirləşdim ki
heç olmasa öyrəşdirə-öyrəşdirə deyim.
-Elə bilirsən, mənim xoşuma gəlir, onun
gözlərinə baxa...-ba...-bayaqdan əsib-coşan
İncini indi qəhər boğurdu,-mən də belə
olmağını istəmirdim, amma anası qoymadı da,
dedi, oğlumdan uzaqlaş, ona ziyan vurursan.
Əslində düz də deyir. Tanış olduğumuz ilk
gündən mən ona ancaq ziyan vururam. Ona görə
də məcburən bir müddət bu oyuna davam
eləməliyik. Onsuz da yeni ilə qədər anamla
Türkiyəyə qayıdıram. O yazıq da mənə görə
qayıda bilmədi. Nə olar, heç olmasa mənim
getməyimi gözlə, sonra deyərsən. Çünki
xasiyyətini bilirəm, bilən kimi durub yenə
arxamca gələcək, yerin dibində də olsam, məni
tapacaq. Düzdür, sonradan bunları qəbul eləmək
onun üçün biraz çətin olacaq, amma vaxt hər
şeyin dərmanıdır, vaxt keçdikcə öyrəşər.
-Bəs sən?-Asya məna dolu baxışlarla düz onun
gözlərinin içinə baxırdı.
-Nə mən?-İnci duruxub narahat şəkildə
gözlərini qaçırdı.
-Nəyi soruşduğumu biləcəksənmi?
-Nə əlaqəsi var? Mən niyə