öyrəşməliyəm? Mənim
üçün daha yaxşı.
-İnci, xoroşo da, doroqoya. Sənin qabağında
gözü quş gözündən də iti dedektiv Asya var e,
sən kimə gəlirsən?
-Dedektivsən nəsən, bilmirəm, amma bu dəfə
gözün o qədər də iti olmayıb. Heç nə sənin
fikirləşdiyin kimi deyil.-İnci qaşlarını
düyünləyib narazı bir ifadə almış, özünü
müdafiə eləməkdə idi.
-İnci, adın kimi niyə o dəqiqə inciyirsən? sən
boynuna alsan da, alamasan da mən səni
gördüyüm ilk gündən bizim Mixayloya qarşı
münasibətini hiss eləmişəm. Lap ondan əvvəl də.
Ona görə gecəli-gündüzlü xəstəxanada qaldığını
da, sonrasında hər gün burada olduğunu da,
keçirdiyin narahatlığı da, hər şeyi. Deyəcəksən
bunlardan sənə nə? Hə, mənə nə? Amma həm də
səni başa düşürəm. İnsan fədakarlığı ancaq
dəyər verdiyi, sevdiyi insanlar üçün eləyər. Sən
də sevməsəydin, ondan uzaqlaşmağa razı
olmazdın. Qorxma, bildiyim özümdə qalacaq.
-Aha, çox sağol. Amma xahiş eləyirəm, indilik,
mən gedənə qədər ona heç nə demə.-İnci
kövrəlib qəhərlənsə də özünü sındırmamaq üçün
burnunu dik tuturdu.
-Baş üstdə.
Marşrutdan düşən Züleyxa əlləri cibində
dayanacağın qabağında maraqla marşruta sarı
boylanan Coşqunu görcək duruxdu. Son
olanlardan sonra qəlbi qırılmış, onunla əlaqləri
kəsməyi düşünmüşdü. Yəqin onu qəfil görməyin
təlaşından idi, ürəyinə sıxıntı və döyüntü
gəlmişdi. Könülsüz addımlarla ona doğru
gedərkən Coşqun da addımlarını yeyinlədib ona
sarı gəlirdi. Çatar-çatmaz Züleyxa narazı üz
ifadəsilə:
-Sən nə gəzirsən burada?-deyə soruşdu.
-Mənəm də, şükür Allaha, yaxşıyam, sən
necəsən?
-Coşqun, inan ki, heç zarafat götürəsi halda
deyiləm. Niyə gəlmisən?
-Səni görməyə. Nədir, olmaz?
-Olmaz. Arada olan bu qədər şeydən sonra necə
durub əlini-qolunu sallaya-sallaya məni
görməyə gəlirsən?
-Zülü, bax, olanlar heç də sona qədər mənim
günahım deyil, prosto bacım məndən soruşdu ki,
niyə axır vaxtlar onunla danışmırsan, mən də
cavab verdim ki, bir müddət belə lazımdır.
Maşallah, bacım da