a yeməyib-içməyib...
-Coşqun, onları bilirəm, özünü yorma. Mən bu
qədər şeydən sonra ailələrimizin bizim
görüşməyimizə icazə verməmələrindən
danışıram.
-Ailələrimiz istəyir deyə evlənməliyik, istəmir
deyə ayrılmalıyıq. Bəs görəsən bizim nəsə
istəməyə haqqımız yoxdur? Bəlkə mən heç
səndən ayrılmaq istəmirəm?
Coşqun danışdıqca Züleyxa heyrətdən bərəlmiş
gözlərlə ona baxırdı.
-Sən yaxşısan? Xəstələnib eləməmisən? İstiliyin
zadın yoxdur?
-Yox, mən əslində ölmüşəm, bədənimə
başqasının ruhu girib.-Coşqun onun nə demək
istədiyini başa düşmüş, gülümsəyərək başını
yelləyirdi. Sonra ciddiləşdi.-Sən deyirdin, biraz
ayrı qalaq, fikirləşək. Mən də oturub
fikirləşmişəm. Hətta mənim ucbatımdan çıxan
bu həngamədən sonra daha çox fikirləşməli
olmuşam. Yadındadır, sən məndən soruşmuşdun
ki, mən qarşı nə hiss eləyirsən? Mən də
demişdim ki, səni görməyəndə, səsini
eşitməyəndə darıxıram. Amma sən mənə qarşı
nə hiss elədiyini deməmmisən.
-Sadəcə xəyal qırıqlığı.-Züleyxa köks ötürdü.
-Xəyal qırıqlığı? Türk seriallarında işlənən bu
məşhur söz?-Coşqun üzünü turşutdu.-
Hayfslanma kimi bir şey.
-Hə, frustrasiya.
-Uff, çoxbilmiş başladı da yenə də. Yaxşı, sən
niyə ondan keçirdin ki? Mən eybəcərəm, ya
savadsızam deyə?
-Yox. Səninlə görüşməmişdən əvvəl Allaha
yalvarırdım ki, qarşıma çıxacaq insanla, yəni
səninlə xasiyyətlərimiz tutsun, bir-birimizi başa
düşüb, öyrəşə bilək. Bilirsən, mən həmişə
yanında sevgilisi ilə gəzən qızlara həsəd
aparmışam, onlara qibtə ilə baxmışam. Çünki
mənim həyatımda heç vaxt qarşılıqlı sevgi,
münasibət olmayıb. Yəqin zamanla ayaqlaşa
bilmirəm, ondandır. Bir dəfə sevmişəm, o da
ki...nə isə...Dedim heç olmasa sən yaxşı biri ol,
heç olmasa sənə qarşı içimdə nələrsə yaratmağa
cəhd eləyim. Amma heç o da alınmadı.-
danışdıqca Züleyxa kövrəlir, ürəyinin acısı
gözlərinə vururdu.
-Niyə? Mən elə pis adamam ki? Məni sevə
bilməyin üçün nəyim əksikdir? Bəlkə yaraşığım,
bəlkə savadım?
-Of Coşqun, mən bunlara fikir versəydim,