onda
heç səninlə görüşməyə razılıq da verməzdim.
Xasiyyətin. Xasiyyətin imkan vermir sənə
yaxınlaşım.
-Neyləyim, Allah məni də belə yaradıb. Biraz
dəlisovam, tez özümdən çıxıram, bu qədər.
Başqa nəsə pisliyim dəyib sənə? Bu günə qədər
güldən ağır bir söz demişəm? Qəlbini qırmışam?
Ya hamının qabağında sənə ağzıma gələni deyib
biabr eləmişəm? Axı sən belələrini sevirsən.
-Coşqun! Bax, elə sənin bu tipliyin,
atmacalarındır məni özündən qaçıran.
-Sən niyə həmişə mənim mənfi cəhətlətimi
gözümə soxursan? Niyə sənə görə elədiklərimi
nəzərə almırsan? Sənə görə özüm özümə qalib
gəlib siqareti tərgitmişəm, sənin o “küçə
oğlanları”dediyin tiplərə adi nə pis vərdiş varsa
hamısını bir kənara qoymuşam, sənə görə bir
həftədir ailəmlə dalaşıram. Sənə görə eləyirəm
e, bunları sənə görə! Yəni bu iki kəlimənin heç
əhəmiyyəti yoxdur sənin üçün?-Coşqun danışa-
danışa səsini qaldırır, Züleyxa isə qorxmuş və
biraz da məyus olmuştək özünü geri çəkib ürkək
baxışlarla ona baxırdı. Sonuncu cümləni deyib
susan Coşqun onu belə görüb bayaqkından fərqli
daha sakit təzrdə-Nə olub, elə niyə baxırsan?-
deyə soruşdu.
-Sən yenə məni pərt elədin. Əslində heç mənim
xasiyyətim də yaxşı deyilmiş. Hər səfərdə səni
boş-boş danlayıb özündən çıxarıram. Çox
kaprizliyəm, bilirəm. Bağışla.-Züleyxa
günahkartək gözlərini qaçırdı. Coşqun sakitləşib
bir-iki addım ona sarı gəldi, əllərini uzadıb
əllərindən tutdu. Üzündəki əsəbi ifadə xoş
təbəssümlə əvəz olunmuşdu.
-Yenə axıra qədər əsəbləşməyə imkan vermədin
də. Mütləq belə uşaq kimi dodaqlarını büzüb
yazıq-yazıq baxmalısan? Kənardan necə şirin
göründüyünü bilirsən?-Coşqun bir əlini çəkib
küləyin onun üzündə sağa-sola qovduğu telini
qulağının arxasına keçirdi. Züleyxa isə çaşqın
halda onu izləyirdi.
-Coşqun, neyləyirsən? Camaat bizə baxır.
-Baxsın da, qoy biraz da camaat sənə həsəd
aparsın. Olmaz?
-Niyə ki?
-Niyə ki? Başqa vaxt hər şeyi bilirsən. bayaq
dedim axı, oturub fikirləşmişəm. Səndən
ayrılmaq istəmirəm və