ə bunu da sırf özüm
istəyirəm deyə istəmirəm. Ailəmin təsiri
olmadan, ürəyimin səsinə qulaq asaraq. Düzdür,
yenə də tərəddüddə qalmışdım, amma bu gün
dəqiq qərar verdim. Səndən ayrılmaq istəmirəm,
çünki ürəyimdə sənə qarşı nələrsə var.-Züleyxa
heyrətlə ona baxırdı. Həyəcandan əlləri buz
kəsmiş, ürəyi nəfəsi kəsiləcəktək tez-tez
döyünürdü.-Hə, nə deyirsən, hər şeyə
qaldığımız yerdən davam eləyək?-Züleyxa
gülümsəyərək çiyinlərini atdı.-Nədir,
həyəcandan dilini uddun?
-Nə bilim, davam eləyək deyirsən, davam eləyək
də.-Züleyxa bu dəfə nazla çiyinlərini çəkdi.
Lakin bu vaxt yanlarından keçən iki məktəblini
görüb təlaşla-Məktəb! İş!-deyə cəld əllərini
onun əllərindən çəkdi.-Başımı qatdın, işə də
gecikdim.-tez telefonu çıxarıb saata baxdı. -
Zəngə beş dəqiqə qalıb. Guya tez gəlmişdim,
dəftərləri yoxlayacaqdım. Ay səni!
-Yenə başını qatdım, hə? Səncanı bağışla.
Yaxşı, onda gecikmə, tez get.
-Yaxşı, hələlik.-Züleyxa yeyin addımlarla
ondan uzaqlaşırdı.
-Neçədə çıxırsan?
-Bu gün gec çıxacam, haradasa altıda. Amma
indilik gəlmə, atam işdən çıxanda məni götürür.
Axşam danışarıq.
-Yaxşı, hələlik.
Bir müddət onun arxasınca baxan Coşqun
Züleyxa məktəbin qapısından girəndən sonra
oradan uzaqlaşmağa başladı.İsmayıl sanki kimdənsə gizlənirmiştək qorxaq
nəzərlərlə sağa-sola boylanaraq evlərinə
yaxınlaşdı. Əlini dəstəyə atıb yavaşca aşağı
əydi. Qapı açıq idi. Heyrətlə gözlərini bərəldib
məmnun şəkildə dodaqlarını büzdü. Qapını
astaca aralayaraq oğrun-oğrun içəri boylandı.
Həyət boş idi. Vaxt itirmədən içəri keçərək evin
qapısının da açıq olub olmadığını yoxlamaq
istədi. Bu da açıq idi. Hər şeyin bu qədər sadə
və rahat alınacağını gözləmirdi. Yolboyu
gələrkən uzun-uzadı qapını döyəcəyini, qapıya
gələn anasının onu burada görüb uzun-uzadı
danlayacağını və uzun-uzadı yalvar-yaxardan
sonra evə buraxılacağını düşünmüşdü.
-Günümə bax e, öz evimə də oğru kimi girirəm.
Elə bil qonum-qonşu iş-gücünü buraxıb bizim evi
güdür. Burada deyiblər e,