z qala,
ağlın getmişdi. Leyla, orada-yerdə yatan oğlan
həqiqətən mən olsaydım, neyləcəkdin?
Qəhərləndiyini, gözlərinin dolduğunu gizlətmək
Leyla üzünü yana tutub çiyinlərini ataraq:
- Heç nə, hamı kimi üç gün ağlayıb
dayanacaqdım.-dedi.
-Deməli elə, hə? Nə olar, bu dəfə keçdi, gələn
dəfə elə eləyərsən. Çünki bu başla, bu ağılla
mən əvvəl-axır bir maşının altına düşəcəm.
Onda üç gün ağlayarsan, ya da elə bir gün də
bəsdir. Onda yerdə yatanın mən olmamaq
ehtimalı da olmayacaq, səni o izdihamın
arasından çəkib sakitləşdirən də mən
olmayacam. Əsəblə yumruqladığın da mən
olmayacam. Qısası, mən olmayacam.
-Bəsdir də, xəstəsən sən?! Axşam vaxtı
danışdığın şeyə bax.-Leyla göz yaşlarını,
həyəcanını Kənana acıqlanaraq gizlətməyə
çalışırdı.-Vabşe mən gedirəm!-ayaqlanıb bir-
iki addım getdi də. Lakin bu dəfə gözlədiyi kimi
Kənan onu yolundan saxlamadı. Qulağı arxada
bir-iki addım gedib ayaq saxladı. Bir-iki saniyə
arxaya qulaq versə də Kənana yenə onu
səsləmədi. Bu dəfə özü geri dönməli oldu. Kənan
isə əlləri cibində kinayə ilə gülünsünb:
-Get də.-deyə dilləndi. Leyla yenidən geri
dönüb getmək istəsə də bunu bacarmır, bilmədiyi
bir qüvvə tərəfindən yerində mıxlanıb ona
baxırdı.-Mən yorulmuşam, Leyla, çox
yorulmuşam.-ciddiləşən Kənan sonra bir əlini
cibindən çıxarıb ona sarı uzatdı.-Bu axşam,
burada ya hər şey başdan başlayacaq, ya da
birdəfəlik nöqtə qoyulacaq. Ya əlimi tutacaqsan,
ya da bir də məni görməyi, danışmağı, vabşe
məni unuduacaqsan. Leyla, son dəfə xahiş
eləyirəm, icazə ver, sənə səni sevdiyimi sübut
eləyim. Tut əlimdən.-onun üzündə və səsindəki
olduqca qərarlı və amiranə ifadə Leylanı
qorxutmaqla yanaşı, həm də cəsarətləndirmişdi.
Ürkək baxışlarını Kənanın qərarlı baxışlarından
qaçırıb əlini qorxa-qorxa onun əlinə sarı uzatdı.
Barmaqları barmaqlarına toxunanda əlini geri
çəkmək istəsə də cəld tərpənən Kənan onun əlini
tuta bildi. Gözlərinə baxıb başını bulayaraq-
Buraxmaram.-dedi.-Sən də buraxma.
-Bu səndən