bir kişi onlara, daha doğrusu,
Züleyxaya yaxınlaşdı. Əlində kitablar var idi.
-Salam müəllimə, mən Ayxanın valideyniyəm.
Qızdırması var deyə bu gün onu dərsə
buraxmadıq. Zəhmət olmasa, bu günkü dərslərin
yerini deyərdiniz.-deyə kişi kitabları ona
uzatdı.
-Allah şəfa versin. Aha, bu dəqiqə.-deyə
Züleyxa mehribanlıqla kitabları alıb bu günkü
mövzu və tapşırıqların yerini göstərməyə
başladı.
Bu arada bir kənarda dayanan Coşqun
qısqanclıq dolu baxışlarla onları izləyir, dişi
damağını gəmirirdi. Nəhayət, kişi razılıq eləyib
Züleyxadan aralandı. Onlar yenidən yollarına
davam elədilər. Özünü cilovlaya bilməyən Coşqun
kişinin arxasınca baxa-baxa:
-Bu uşağın anası yoxdur?-dedi.
-Var, nə olub ki?-Züleyxa heç nə başa
düşməmişdi.
-Heç.-deyə Coşqun başını buladı. Lakin
üzündəki narazılıq və hirs keçməmişdi.
-Başa düşdüm. Amma biz bunları danışmışdıq,
Coşqun. Mən sənə bu cür yerli-yersiz
qısqanclıqlardan, sıxma-boğmalardan xoşum
gəlmədiyini demişdim.
-Nədir, indi mən sənin dediyinlə oturub
duracam?-Coşqun o anın hirsi ilə səsini
qaldırdı. Züleyxa qorxudan bərəlmiş gözlərlə
geri atıldı. Çünki Coşqun birinci dəfə idi ki, ona
qışqırırdı. Onu qorxutduğunu görən Coşqun üz
ifadəsi və səs tonunu biraz yumşaldaraq-Başa
düşürəm, oxumuş qızsan, bəzi şeylərdə məndən
çox bilirsən, amma mən də beləyəm. Bir deyib
dəyişə bilmərəm.-dedi. Onun dinmədiyini görüb
gülümsəyərək-İncidin?-deyə soruşdu.
-Yox, niyə inciyirəm ki? Səni başa düşürəm.
-Evə tələsmirsən?
-Yoox.
-Gedək, gəzək?
-Bəs sənin işin?
-Uşaqlar oradadır. Gec gələcəyimi demişəm.
Belə hava da həmişə ələ düşmür. Gedək.
-Yaxşı, gedək də.
Akademiyada dərsi bitən Sevil tələm-tələsik
yığışırdı ki, Vüsalə ona yaxınlaşıb:
-Hara gedirsən? Demədim bizi də gözlə?-deyə
soruşdu.
-Vüsü, mən işə getsəm, yaxşıdır. Siz gedin,
əylənin.
-Döyəcəm e, səni. Bayaq səninlə nə danışdım?
Bu günlük işdən icazəlisən. Əylənmək sənin də
haqqındır. Gəl.-deyə Vüsalə onun əlindəkiləri
bir kənara qoyub özü ilə