h görməmişəm.
Telefonu səssizə qoyub çarpayının altına
atmışam.
-Hm, deməli,səni narahat eləyirəm də?!
-Ürəyim, niyə belə deyirsən? Sadəcə bu aralar
imtahanlarım başlayıb, məktəbin dərd-səri də
bir tərəfdən, çox yorğun oluram. Bax, indi
oturub dərs oxuyuram, amma o qədər
yorulmuşam ki, heç beynimə də girmir.
-Özü yıxılan ağlamaz. Mən sənə magisrtaturanı
oxuma, çatdıra bilməyəcəksən dedim. sən
neylədin? Tərsliyinə saldın, getdin, girdin. Nə
vacib idi?
-Sevgilim, yaxşı da. niyə belə şişirdirsən? Sən
mənə dəstək olmaqdansa daha da üstümə
gəlirsən. Üç gün sonra imtahanım var, sabah
məktəbdə tədbir var, mən adımı unutmuşam,
sənin mənə elədiyin naza bax.
-Sevinc, mən naz eləmirəm, mən sənə görə
narahatam. Səni tanıyıram da, imtahanlar
başladı, yemək-içməkdən kəsilirsən, bütün günü
əsəbi olursan. Mən sənin sağlamlığını
fikirləşirəm. Elə bilirsən, mən yorulmuram?
Gündə min cür adamla dilləş, itə dön, axşam
sevgilinin səsini eşitmək ümidilə evə qayıt, o da
ki belə.
-Sevgilim, yenə dalaşacayıq? Bax, böyüklərimizə
söz vermişdik ki, bir də heç vaxt dalaşıb
küsməyəcəyik. Yadındadır?
-Yadımdadır, amma özün məcbur eləyirsən.
Səsimi eşitmək səni yorursa, mənə ayırdığın beş
dəqiqə sənə çox gəlirsə, nə olar, imtahanların
qurtarana qədər səni narahat eləmərəm.
-Yusif, bəsdir də, lap qız kimisən e.
-Yaxşı, yaxşı, söndür telefonu. Vaxtını boş yerə
mənə sərf eləmə. Sonra Allah eləməsin,
imtahandan kəsilib eləyərsən, babalı mənim
boynumda qalar. Hələlik.-Yusif incik şəkildə
sağollaşıb telefonu söndürdü.
Sevinc isə telefonu qulağından çəkib bir neçə
saniyə məyus halda ona baxdıqdan sonra əsəblə
ağlamsınraq çarpayının üstünə atdı. Bir müddət
dodağının altında Yusifin qarasına deyindi də.
Çox keçmədi ki, otağın qapısı astaca aralandı və
anasını görən Sevinc tez özünü toplayıb dikəldi.
-Gəlmək olar, qızım? Neyləyirsən?
-Hə, ana, gəl. O nə sözdür? Mənəm də, əkməz
kotan kimi oxuyuram.
-Ağlamısan?
-Yoox, niyə ağlayım ki? Sadəcə