əsəbləşmişəm.
Zibil beynimə girmir.-deyə Sevinc dəftəri işarə
elədi.
-Yorğunsan da ona görə. Gərək biraz yatardın.
-Vaxt vaxt yatmağa?
-Nə isə, çox əsəbləşmə. Deyirdim, əgər vaxtın
varsa, bir dənə Yusifə zəng eləyərdin,
anasından soruşsun görüm, kəklikotu varmı?
Atan biraz soyuqlayıb, evdə də kəklikotu
qalmayıb.
-Evdən zəng elə də.-Sevinc narahat şəkildə
yerində vurnuxdu.
-Ev telefonları bağlıdır. Məndə də kontur
yoxdur ki, özüm Nuridəyə yığım. Sənin rəngin
niyə qaçdı? Dalaşmısınız yoxsa?
-Yox ay ana, nə dalaşmaq? Sadəcə niyə evdən
zəng eləməmisən deyə soruşdum da, nə var ki,
burada? Dayan, indi yığıram.-deyə heç nə
olmamıştək davransa da Sevinc telefonu
könülsüz halda götürüb yenidən Yusifə zəng
elədi. Elə gözlədiyi kimi də Yusif zəngi açmadı.
Anasına baxaraq-Yəqin eşitmir.-dedi.
-Onda WhatsAppına yaz.
-Oxumayacaq.
-Nə?
-Yəni, zəngi eşitməyən, mesajı necə görüb
oxusun?
-Həə. Daha keçib, mən gərək atana deyim,
Valehi yığsın.Nə isə, sən də özünü bu qədər
həlak eləmə. Arada bir dəftər-kitabı bir kənara
at, çölə-bayıra çıx, başını bir havaya çıxar.
-Yaxşı, ana, yaxşı.-deyərkən belə Sevicin
üzündə əsəbi bir ifadə var idi. Sanki anasının
çıxmağını istəyirdi.
Xavər xala daha heç nə deməyib otaqdan çıxdı.
Sevinc isə eyni əsəbi ifadə ilə telefonuna baxır,
Yusifin qarasına deyinirdi.
Otuz dekabr, səhər saat 07:09. Pillələri enib
Sevincgilin qapısına yaxınlaşan Yusif əlini
çəkinə-çəkinə zəngə apardı. Gözlədiyi Sevinc
olsa da qapını Xavər xala açmışdı.
-Sabahınız xeyir, Xavər xala. Sevinc hazırdır?-
Yusif onunla salamlaşıb maraqla içəri boylandı.
-Sabahın xeyir, oğlum. Demək olar ki, hazırdır.
Sən nə yaxşı gəldin? Sevinc deyirdi axı işi çıxıb,
gəlməyəcək.
-Həə...çıxmışdı, amma sonra təxirə düşdü.-
əvvəl duruxsa da Yusif sonra özünü vəziyyətdən
çıxarmağı bacardı.
Bu vaxt Sevinc bir əlində çanta, digərində kitab
otağın qapısında göründü. Üzündə çaşqın bir
ifadə Yusifə baxırdı.
-Sabahın xeyir. Hələ hazır