r deyilsən?-onun
təəccübünün səbəbini başa düşsə də Yusif özünü
heç nə olmamıştək aparırdı.
-Ha..hazıram...bəs sənin işin çıxmamışdı?-
Sevinc ona göz-qaş eləyərək soruşdu.
-Çıxmışdı, amma təxirə saldım. Səndən artıq
deyil ki. Biraz cəld ol, probkaya düşəcəyik.
-Çıxıram,-Sevinc kitabını çantasına
yerləşdirib,-paltomu götürüb gəlirəm.-deyə
otağa qayıtdı.
-Mən aşağıda gözləyirəm.-Yusif yüksək səslə
onun arxasınca səslənib sonra üzünü Xavər
xalaya tutdu.-Xavər xala, hələlik.-deyib
pillələri enməyə başladı.
-Hələlik, oğlum. Sən get, mən indi onu
göndərirəm.
Yusif sağollaşıb pilləkənləri düşməyə davam
elədi. Blokun ağzına çatıb başını çğlə çıxardı.
Uğultulu külək, bozarmış göy üzü insanda qəribə
bir vahimə oyadırdı. Bir gözü çöldə, bir qulağı
blokda daha iki-üç dəqiqə də Sevinci gözləməli
oldu. Pilləkənlərdən yaxınlaşan ayaq səsləri
gələnin Sevinc olduğunu deyirdi. Bayaqdan onu
gözləsə də Yusif indi əlləri cibində, üzü bloka
dayanmışdı. Yalnız Sevinc onun bərabərliyinə
çatanda ona baxıb:
-Gedək?-deyə soruşdu.
-Gəlməsəydin də olardı. Mən onsuz da anama
“işi çıxıb” demişdim. Yəni,rol oynamağa ehtiyac
yox idi.
-Rol? Mən rol oynayıram?
-Hə, evdəkilər bilməsin deyə küsülü ola-ola
neçə gündür onların qabağında rol oynamırıq?
-Mən rol oynamıram. Mənim sənə olan hirsim elə
həmin axşam ötüb-keçdi. Oynayan sənsən.
-Günah yenə mənim boynuma qaldı, hə? Əvvəl
zəng eləyib onsuz da korlanan əsəblərimi pozub-
acılayırsan, sonra özün inciyib telefonu
söndürürsən, sonra nə zəngə açırsan, nə
WhatAppa cavab verirsən, axırda da mən
küsməmişdim ki, oynayan sənsən deyirsən.-
Sevinc danışa-danışa özündən ixtiyarsız
ağlamsınır, səsini qaldırırdı.
-Şşş, suss, qonşuları oyatdın. Nə olub sənə?
yaman dəymə-düşər olmusan.
-Mən dəymə-düşər olmamışam e, sadəcə daha
heç bir sözüm sənin boğazından keçmir. Sən
məni əvvəlki kimi sevmirsən.
-Düz deyirsən...-Yusif uzun-uzun və kinayə ilə
onun gözlərinə baxdı,-əvvəlki kimi sevmirəm.
Çünki əvvəlkindən də çox