sevirəm. Hər gün biraz
daha çox sevirəm, daha çox bağlanıram. Sən isə
bunları görməzdən gəlirsən. Bunu deyincə məni
öldürsəydin yaxşı idi.
Yusifin incimiş halda dediyi bu sözdən sonra
Sevinc peşman üz ifadəsi alıb gözlərini qaçırdı.
Beləcə araya üç-beş saniyəlik sükut çökdü.
Sonra Sevinc gözlərini qaldırıb sakit səs tonu ilə:
-Bağışla.-deyə ona baxdı.-axır vaxtlar
əsəblərim çox pozulub, səni çox incidirəm. Hələ
sən mənə dözürsən, böyük şeydir.
-Sevgilim,-Yusif bir-iki addım ona sarı gəlib
üzünü əllərinin arasına alaraq sevgi dolu
təbəssümlə gözlərinə baxdı,-dözmək nədir, mən
bir ömr boyu sənə məcburam.bəs biz bir-
birimizin nazına dözməsək, küsüb-barışmasaq
sevgimizin nə ləzzəti, nə mənası qalar?
-Sən nə yaxşı gəldin? Bu boyda yolu tək, sənsiz
getmək gözümə durmuşdu. Elə bilirdim,
dünyanın o başına gedəcəm.-Sevinc danışa--
danışa başını onun sinəsinə sıxıb gözlərini
yumdu.
-Mən hansı imtahanında səni tək qoymuşam.
Eyni günə düşən imtahanlarımızı sayamasaq.
Heç mən sevgilimin imtahana tək, boynu buruq
getməsinə razı olaram? Gedək, dost?-Yusif onu
özündən aralayıb əlini uzadıb əlindən tutdu.
- Dost?-Sevinc içdən gülümsəyərək ona baxdı.-
Biz nə vaxtdır bir-birimizə “dost” demirik?
Gedək, dost.
Beləcə onlar yenidən barışıb ələ-ələ blokdan
çıxdılar.
Telefonun səsinə diksinib yuxudan oyansa da
Mehdi gözlərini açmadan əlini uzadıb
çarpayısının altında onu axtarmağa başladı.
Artıq iki gün idi ki,xəstəxanadan evə
buraxılmışdı. Başqa şeylər kimi evini də
xatırlamadığı üçün bura ona yad, sıxıcı
gəlirdi.Digər tərəfədn içində olduğu vəziyyət də
onu çox incidirdi. Heç nəyi xatırlamaması bir
yana, üstəlik ailəsini saldığı maddi və mənəvi
çətinlik onu lap çıxılmaz vəziyyətdə qoymuşdu.
Tez bir zamanda sağalıb iş tapmaq istəyirdi.
Nəhayət ki bayaqdan əli ilə gəzdiyi telefonu
tapıb götürdü. Bu telefon zənginə oxşamırdı,
ona görə də gözlərini açıb nə olduğunu
aydınlaşdırmaq istədi. Lakin gözünü açması ilə
yerindən dik atılması bir oldu.