. Telefondakı
doğum günü xatırlatması idi və ekranda “Inci
21” yazılmışdı.
-Bbu...bu nədir?!-gözlərini bərəldib çaşqın
şəkildə telefona baxırdı.-Yenə İnci?! İnci, sən
kimsən axı?! Niyə hər dəfə qabağıma çıxırsan,
amma mən səni xatırlamıram?!-əsəbindən
ağlamsınaraq dişlərini bir-birinə, barmağını isə
“no” düyməsinə sıxdı. Sonra sönən telefonu
çarpayıya atıb hər iki əli ilə başını tutaraq öz-
özünə danışmağa başladı.-Mən kiməm, kiməm
axı? Niyə heç nə yadıma düşmür?! Allahım, niyə
məni öldürmədin? Niyə ilk saniyədən canımı
almayıb bu boyda əziyyəti çəkdirdin? Yaxşı,
canımı almadın, bəs ağlımı niyə aldın? Kimə nə
pisliyim dəymişdi ki, məni belə cəzalandırırsan?
Kim olduğumu, nəçi olduğumu, həyatımda nəyin
düz, nəyin səhv olduğunu da bilmirəm. Kimi
sevim, kimi undum, kimə inanım, kimdəm
qaçım?
On günə yaxındır ki İsmayılgildə qonaq olan
Sevil artıq evlərinə qayıdırdı. O evdə geyinib
hazırlaşarkən İsmayıl da çöldə maşını ilə
məşğul idi. Qabaq-mühərrik olan hissənin
qapağını qaldırıb göz gəzdirirdi ki yolun
başında Rövşən əminin maşını göründü. Yavaş-
yavaş yaxınlaşıb maşını oğlunun maşınının
arxasında saxladı. Sükan arxasından düşərək
başını hələ də mühərrikdən qaldırmayan
İsmayıla sarı gəlməyə başladı.
-Nə olub, qaynadır yenə də?
-Bismillah,-qəfil gələn səsə diksinib dikələn
İsmayıl bu dəfə də başını qadağa çırpdı,-
ufff,-deyə üzündə ağrı ifadəsi başını tutdu.
-Yavaş da biraz. Nə olub, maşında nəsə problem
var?
-Yox, əslində elə bir problem yoxdur, elə-belə
baxırdım. Sən nə yaxşı tez gəlmisən?
-Elə bir işim yox idi. Sən qızı aparmamısam
hələ?
-Yox, indi aparacam, hazırlaşır.-deyib İsmayıl
yenidən maşına sarı əyildi.
-Hmm...-Rövşən əmi sözlü adamlar tək
dodaqlarını didir, mühərrikə baxırdı. Nəhayət
oğluna baxıb-Sənə dediyim məsələni həll
eləmisən?-deyə soruşdu.
-Hansı məsələni?-İsmayıl yenə də qəfildən
başını qaldırırdı ki son anda qapağın fərqinə
varıb dayandı.
-Yavaş.-reflektiv olaraq əlini maşına sarı
uzadan Rövşən