əmi sonra-Hansı məsələni deyə
soruşursansa deməli, qulaqardına vurmusan,
heç yadına da düşməyib.-deyə kinayə ilə
oğluna baxdı.-Kamranla barışmağını deyirəm.
-Hə, o? Yadımdan çıxıb.-İsmayıl laqeyd şəkildə
gözlərini qaçırdı.
-İsmayıl. Mən keçən dəfə bir böyük kimi səndən
xahiş elədim. Əmioğlu qardaş
yarısıdır,aranızdakı küsülülüyü bir kənara qoy,
böyüklük elə, get ondan üzr istə dedim. Amma
görürəm ki, sən bir qulağından alıb, o birisindən
o birisindən vermisən. Hər dəfə elədiklərimi
başına vurub səni də özümdən bezdirmək
istəmirəm, amma sən məcbur eləyirsən. Atan
kimi ömrümdə bir dəfə səndən bir şey xahiş
elədim, sən isə heç vecinə də almadın.
-Papa, bağışla, vallah qulaqardına
vurmamışam. Prosto bilirəm ki, Kamrandan üzr
istəsəm, deyəcək ki, Şəbnəmdən də üzr istə.
Mənim isə o qızı görməyə gözüm yoxdur.Sevil
haqqında dediklərindən sonra...
-Oğul, insan bu həyata tək gəlir, amma insanlar
arasında formalaşıb xarakterə yiyələnir. Sənin
də həyatın təkcə bir insandan ibarət deyil,
dost-tanış, qohum-qardaş, bunların da
hörmətini saxlamaq, xətrini əziz tutmaq
lazımdır ki, dar günündə tək qalmayasan.
Fədakar olmağı da bacarmaq lazımdır.
Fədakarlığı isə
təkcə bir nəfər üçün eləmək azdır, lazım
gələndə digərləri üçün də eləməyi bacarmalısan.
O qızdan zəhlən gedə bilər, amma Kamrana görə
buna da göz yummalısan.
-Yaxşı, papa, Sevili evlərinə qoyum, gedəcəm.
Bu vaxt Sevillə Dilarə xala çöl qapıda
göründülər.
-Bıy, Rövşən, nə yaxşı tez gəlmisən?-Dilarə xala
ərini görməyə təəccüblənərkən İsmayıl da
anasına sarı gəlib əlindəki iri çantanı götürdü.
Bu arada gülümsəyib Sevilə göz vurmağı da
unutmadı.
-Hə, elə bir işim yox idi.-deyən Rövşən əmi
sonra üzünü Sevilə tutdu.-Gedirsən, hə, qızım?
-Hə, Rövşən əmi, gedirəm.-Sevil həmişəki kimi
çəkinə-çəkinə cavab verdi.
-Bizdən bir incikliyin, narazılığın olmadı ki?
-Əğstəfurullah. Əksinə, hər şey üçün çox
sağolun.Bu on gündə çox əziyyətimi çəkdiniz.Sizə
ancaq minnətdar ola bilərəm.
-Nə