ə əziyyəti? Sən uje bu evin qızısan.-Dilarə
xala da dillənib sonra-Elə deyil?-deyə ərinə
baxdı.
-Əlbəttə. Özünü tək hiss eləmə. Sən tək deyilsən,
sənin burada da bir evin, ailən var.
-Çox sağolun.-Sevil kövrələrək köks ötürdü.
-Yaxşı, qızı kövrəltməyin.-əlindəki çantanı
maşına qoyan İsmayıl anasıgilə göz eləyib sonra
maşının qabaq qapısını açıb Sevilə baxaraq-Keç
otur.-dedi.
sevil Dilarə xalagillə görüşüb maşına oturdu.
İsmayıl sükan arxasına keçib yavaş-yavaş
oradan uzaqlaşmağa başladı. Lakin məhəllənin
başına çatanda Sevilin sol əlini üzünə tutub
başını aşağı əydiyini görcək təlaşlandı.-
Sevgilim, nə olub?
-Heeç, heç nə.-tez özünü ələ alıb heç nə
olamamıştək davranmağa çalışsa da dolan
gözləri Sevili ələ verirdi.
-Sevil, olmadı ki.-İsmayıl maşını saxlayıb
narazı şəkildə üzünü ona tutdu.-Sən axı mənə
söz vermişdin. "Güclü olacam,
ağlamayacam."demişdin. Amma heç evdən
çıxmamışıq, ağlayırsan.
-Mən anamı itirmişəm e, İsmayıl, necə
ağlamayım? Bir də ki gücüm ancaq göz
yaşlarıma çatır. Bu da olmasa, mənim ürəyim
partlayar, ölərəm. Sən bunu istəyirsən?
-Heyy, suss!-İsmayılk təkidə başını bulayaraq
barmağını onun dodaqlarına apardı.-Bir də
belə şey eşitməyim. Mən səni sevdiyim, səni
fikirləşdiyim üçün deyirəm. Özünü çox salma,
güclü olmağı bacar. Güclü ol ki, ananın da ruhu
şad olsun.Söz verirsən?
-Söz verirəm.-Sevil kədərli gözlərlə gülümsəyib
başını yellədi.
-Səni sevirəm.
-Mən də.
Sevgi dolu təbəssümlə bir-birilərinin gözlərinə
baxırdılar ki, bu vaxt arxadan gələn siqnal
səsinə diksinib arxaya döndülər. İsmayıl maşını
yolun ortasında saxladığından arxadan gələn
maşın təkidlə siqnal verməkdə idi.
-Vay, vay, yolu kəsmişik ki.-İsmayıl təlaş dolu
təbəssümlə tez əlini sükana aparıb maşını işə
saldı və sürətlə oradan uzaqlaşdılar.İnci öz otağında, çarpayısında ayaqlarını
altına yığmış vəziyyətdə oturmuş, qarşısındakı
iri şəkil qutusundan götürdüyü bir şəklə baxıb
danışırdı.
-Sənə elə nifrət eləyirəm ki. Allah