keçsin
günahımdan, amma mən sənə rəhmət yox, ancaq
lənət oxuyuram. Sən mənim ailəmi dağıtdın,
atamı, anamı bədbəxt elədin, bizi gözüyaşlı
qoydun. Orada necə rahat yatırsan, başım
çıxmır. Amma dərs orasındadır ki, sən təkcə
özünü yox, məni də günaha batırırsan. Sayəndə
o qədər sevgisiz, qəddar böyüdüm ki, mənə sevgi
ilə yaxınlaşan günahsız, saf biri mənə görə
canından, sağlamlığından oldu. Sən canını
aldın, qaçdın, orada cəzanı almısan,
almamısan, bilmirəm, amma mən...bəs mən
neyləyim, hə?! Bu əzabla, bu baballa necə
yaşayım?-şəkli ovcuna yığıb buruşduraraq əsəbi
şəkildə yana atdı. Dodağını gəmirə-gəmirə
qutuya göz gəzdirirdi ki, birdən gözü şəkillərin
altından bir hissəsi görünən bir şeyə sataşdı.
Kinayə ilə gülümsünüb onu oradan çıxardı. Bu
ekranı çatlamış, düymələrinin əksəriyyəti sınmış
bir vaxtların məşhur Tetris oyuncağı idi.-Ay ay
ay, sən burada imişsən. Mən də sənin
günündəyəm, qırılmayan yerim yoxdur. Onlar
məni qırdı, mən də səni. Neyləyim, təbiətin
qanunudur, hər kəs gücünü ancaq özündən zəifə
göstərə bilir.
Beləcə öz-özünə danışırdı ki, qapı astaca
taqqıldadılıb aralandı. Əminə xala başını içəri
salıb:
-Qızım, neyləyirsən?-deyə təbəssümlə soruşdu.
-Heeç,-İnci qarşısındakıları göstərib kinayə ilə
gülümsündü.
-Yenə də haradan tapmısan bunları?-Əminə
xala içəri girib ona yaxınlaşaraq soruşdu.
-Nə bilim.-İnci köks ötürüb çiyinlərini çəkdi.
-Bu Tetris hələ də qalıb? Vay, vay, vay, bunu
niyə atmamısan?
-Bu adi bir Tetris deyil ki, mama, bu mənim
keçmişimdir. Keçmiş də ki atsan atılmaz, satsan
satılmaz.
-İncim, keçmişə ilişib qalma, yadından
çıxarmağa çalış. Keçmişində ilişsən gələcəyini
qura bilməzsən.-bu vaxt Əminə xalanın gözü
çarpayının bir kənarına atılmış buruşuq bir
şəkilə sataşdı. Maraqla-Bu nədir?-deyə əlini
ona sarı uzadıb götürdü. İnci isə laqeyd şəkildə
ağzını büzdü. Şəkilin qatını açıb onun kimə aid
olduğunu biləndə isə Əminə xalanın üzünə
təəccüblü və əsəbi bir ifadə gəldi. Məzəmmətedici
nəzərlərlə