ə çəkə-çəkə digər qrup
yoldaşlarının yanına apardı.-Uşaqlar, Sevil də
bizimlə gəlir.
Digərləri bir-birilərinə baxıb ağızlarını büzdülər.
Oğlanlardan biri üzünü turşuda-turşuda:
-Biz uje on nəfərlik yer zanit eləmişik e, Vüsü.
Bunu gərək əvvəldən deyərdin.-dedi.
-Eybi yox, mən onsuz da gəlmək istəmirdim.-bu
Sevilə bərk toxunmuşdu. Özündən ixtiyarsız
qəhərləndi.-Nə isə Vüsü, mən gedim, hələlik.-
deyib Vüsalə ilə sağollaşaraq auditoriyadan
çıxdı.
Onun əhvalının dəyişdiyini görən Vüsalə də onun
arxasınca çıxdı.
-Sevil, dayan.-deyə onu saxladı.-İncidin?
-Yox, niyə inciyirəm ki? Onsuz da getmək
istəmirdim. Onlar məni bəyənmirlər.
-Niyə elə fikirləşirsən? Kim deyir ki, səni
bəyənmirlər? Prosto mənim səhvim oldu. Gərək
əvvəlcədən deyərdim.
-Belə daha yaxşıdır. Nə isə Vüsü, mən işə
tələsirəm.
-Hara? Demədim, sənin yerinə icazə almışam?
Get evə, istirahət elə.
-Yox, icazə qalsın. Sonra başqa vaxt vacib lazım
olsa, alaram.
-Yaxşı, necə istəyirsən.
-Hələlik.
Son on beş-iyirmi gündə Mehdi İncini cəmi beş-
altı dəfə görmüşdü. Qalan vaxtlarda isə gözü
yolboyu onu axtarır, minib-düşənləri bir-bir
gözdən keçirirdi. Növbəti dəfə bu avtobusun arxa
tərəfində olan Yusifin gözündən qaçmamışdı.
Avtobus növbəti dayanacağa çatıb sərnişinlərin
xeyli hissəsi düşdükdən sonra o qabağa gələrək
Mehdiyə yaxınlaşdı.
-Mixaylo, kimi axtarırsan?-deyə maraqla
soruşdu.
-Boy, ə sən burada neyləyirsən?-Mehdi onu
görməyinə sevinmişdi.
-Sevinci gətirməyə gedirəm.-əl verib
salamlaşdılar.-Sən mənim sualıma cavab e,
minəndən bəri sənə baxıram, yaman ora-bura
boylanırsan. Xeyirdir?-deyə Yusif ona göz
vurdu.
-Heç, baxıram görüm, pul verməyib düşən var.-
deyə yenə özündən ixtiyarsız qabaq güzgüdən
içərini gözdən keçirən Mehdi qapıları bağlayıb
marşrutu işə saldı.-Səndə nə var, nə yox?
İşləyib eləmirsən hələ?
-Yox e, CV-dən xəbər çıxmadı. Mən də günümü
Sevincin arxasınca gedib-gəlməklə keçirirəm.
-Fikir eləmə, yaxşı olar. Heç olmasa bilirsən ki,
oxumusan,