. Bir də atana qarşı bu qədər sərt, qəddar
olma. O sənin atandır, böyüyündür və səni də
çox istəyir. Yaxşımı mənim igid qızım?-deyə
sözünə davam elədi.
İnci könülsüz də olsa başını yelləyib sonra özünü
anasının qucağına sıxdı. Sanki bütün
problemləri həll olunmuş, çiyinlərindən ağır bir
yük götürülmüşdü. Bəlkə də çoxdandır belə bir
söhbətə, isti qucağa ehtiyacı var idi.
Sevili evlərinə ötürən İsmayılnövbəti dəfə
atasının sözünü yerə salmamaq üçün Kamranın
kirayə qaldığı evə üz tutmuşdu. Yeni il ərəfəsi
olduğundan kurs işləmirdi, buna gör də birbaşa
onun evinə gəlmişdi. Maşını binanın qarşısında
saxlayıb Kamranın yaşadığı bloka girərək
pilləkənləri qalxmağa başladı. Əslində ona nə
deyəcəyini, necə üzr istəyəcəyini də bilmirdi.
Onun yaşadığı mərtəbəyə çatıb ağ qapının
qabağında dayandı. Deyəcəklərini götür-qoy
edib bəsmələ çəkərək əlini zəngə apardı. Lakin
bir neçə saniyə gözləsə də qapını açan olmadı.
Zəngi bir də basdı. Yenə qapı açılmadı. Üç,
dörd, beş...Qapı açılmırdı ki, açılmırdı.
Kamranın evdə olmadığını, ya da qəsdən
açmadığını düşünüb ona zəng eləmək qərarına
gəldi. İki çağırış zəngindən sonra telefonun o
biri tərəfindən Kamranın soyuqluq ifadə edən
səsi eşidildi.
-Hə?
-Alo, haradasan?
-Evdə.
-Evdəsən? bəs qapını niyə açmırsan? Bayaqdan
qapının ağzındayam.
-Mən öz evimizdəyəm, Gəncədə.
-Nə?! məzələnmə! Sən nə vaxt gedib çıxdın ora?
-Haradan biləsən? Əmioğlum harada ölüb,
harada qalıb deyə maraqlanırsan ki. Mən
qayıdan bir həftədir. Sən ancaq ələ salmağı,
kəllə atmağı bilirsən.
-Adam bir kəllədən, bir yumruqdan da küsüb
gedər?
-Sənin o yumruğun təkcə mənim çənəmi yox,
həm də həyatımı dağıtdı. Dayım məni işdən
qovdu.
-Nə? bunun yumruqla nə əlaqəsi var?
-Sən Şəbnəmlə məni vurub gedəndən sonra
Şəbnəm durub atasına zəng elədi. O da heç bir
saat keçmədi ki, durub gəldi. Soruşdu ki, nə
olub, İsmayıl sizi niyə vurub, Şəbnəm dillənə
bilmədi. Mən qayıdıb dedim ki, bəs mən
İsmayılın istədiyi qız haqqında