artıq-əksik
danışmışam, o da səhv başa düşüb, elə bilib
Şəbnəm deyib, ona görə gəlib onu vurdu. Sonra
bildi ki, mən demişəm, mən idə döydü. Kstate,
dayım da bunları eşitdi, qızını pis vəziyyətdə
qoyduğum üçün məni işdən qovdu.
-Ay axmaq, sən neyləmisən, niyə belə bir iş
tutmusan?
-Sevdiyi qıza görə qohumlarını döyən biri məncə
bu sualı verməməlidir.
-O qız səni sevmirdi axı, onun üçün dəyməzdi.
-Hə, o səni sevirdi.
-Kamran...
-Boynundan atmağa çalışma, onsuz da axır
vaxtlar hiss eləmişdim.
-Kamran, mən səndən üzr istəyirəm. Səni bu
hala saldığım üçün də, atdığım yumruq üçün də
dönə-dönə üzr istəyirəm.
-Keçdi daha, qardaş. Bu birinci dəfə deyil ki,
öz-özümə “əşi” deyib səni bağışlayıram. Sənin o
atmacalı, iynəli sözlərinin qabağında bu yumruq
nədir ki? Mən biraz şənəm, deyib-gülənəm deyə
sən məni özünə yaraşdırmırsan, məni
bəyənmirsən. Allahın türkünü belə məndən daha
üstün tutursan. Səni qınamıram, sən belə
deyildin, səni şəhər dəyişdi. Şəhərə köçəndən
sonra məni, buradakı qohumlarını bəyənmədin,
ləhcəmizə gülməyə başladın. Bağa qabığından
çıxdı, qabığını bəyənmədi misalı var e, o tam
da sənə aiddir. Gəlib gördüm də sizin şəhərinizi.
Adamların hamısı soyuq, əsəbi, üzlərində bir
qram təbəssüm yox. Məni ora bağlayan bir
Şəbnəm idi, o da ki belə...Nə isə, sağollaşaq,
konturunu qurtarmayım, sonra onu da bir söz
eləyib arxamdan danışarsan.
-Ayə, dəli, bir qu...
-Sağol.-deyib Kamran telefonu söndürdü.
İsmayıl isə çaşqın və məyus şəkildə qulağından
çəkdiyi telefonuna baxır, gözlərini döyürdü. İlk
dəfə idi ki, Kamranın bu cür reaksiyası ilə
qarşılaşırdı. İllərdir elədiyi zarafatları, atdığı
atmacaları qulaqardına vururmuş kimi gülüb-
keçən Kamranın səbr kasasının bir gün dolub
belə bərk inciyəcəyini gözləmirdi.Gecə saat 1:30 idi. Bütün şəhər yatsa da bircə
Ayan yata bilmirdi. Alaqaranlıq otaqda
gözlərini tavana dikib fikrə getmişdi. İlin son
günü ilk saatını geridə qoyurdu. Bəs o bu ötən
ildə nələri geridə qoymuşdu? Nələri