i qazanmışdı?
Ümidsiz başladığı bu il ona sevdiyi insanı
yenidən qazandırmışdı. Küskün taleyi üzünə
gülmüş, silib atdığı keçmişio gözəl bir gələcək
üçün geri qayıtmışdı. Az idimi? Bəs o bunun
qarşılığında neyləyirdi? Mənasız qürur. Artıq
özü də bunun mənasız olduğunu başa düşürdü.
Əli günahkar ola bilərdi, amma onun üçün,
sevgiləri üçün apardığı bu qədər mübarizədən
sonra ona ikinci bir şans verməyə dəyərdi. Onsuz
da həyat ikisini də çox incitmiş, çox yormuşdu.
Ona görə də bu mənasız qüruru bir kənara atıb
ona uzadılan əli tutmağın, sevgi və ümidlə cavab
gözləyən gözləri sevindirməyin vaxtı idi. İrəli
addım atmaq növbəsi onda idi, çünki Əli buna
layiq idi. Onlar bu xoşbəxtliyə layiq idilər.
Düşünə-düşünə qərarlı şəkildə başını yellədi.
Sabah onsuz da Xatirəgilə gedəcəkdi. Bu vəsilə
ilə Əli ilə də görüşər, onu bağışladığını,
sevdiyini və evlənmə təklifini qəbul elədiyini
deyərdi. Düşündükcə də üzünə xoş bir təbəssüm,
işinə qəribə bir həyəcan gəlirdi. Bəs nə
deyəcəkdi? Beləcə bunları düşünə-düşünə nə
vaxt yuxuya getdiyini də bilmədi.
Artıq səhər açılmışdı. Əli yerində qurdalanaraq
yuxudan oyanıb gərnəşməyə başladı. Əsnəmək
üçün ağzını açırdı ki, çənəsində hiss elədiyi ağrı
yenə səhərini gözündən gətirdi. Çənəsi nisbətən
sağalıb ağrıları azalsa da neçə vaxtdır doyunca
əsnəyə bilmirdi. Amma çənə ağrısını bir kənara
qoysaq, bu gün gümrah oyanmışdı. İçində
səbəbini özünün də başa düşmədiyi qəribə bir
həyəcan və rahatlıq var idi. Yuxusunda Ayanı
görmüşdü. Səhərə qədər düzənliktək yaşıl bir
yerdə yan-yana, əl-ələ oturub söhbət
eləmişdilər. Əli ona əslində onu niyə tərk eləmək
məcburiyyətində qaldığını, Ayan isə Əliyə onu
sevdiyini etiraf etmişdi.
-Ehh...,-deyə ah çəkib köks ötürdü,-kaş yuxu
olmayaydı. Mən həyatda bunları sənə deyə
bilmərəm, Ayan. Səni ananla düşmən eləyə
bilmərəm. Belə olanda da sən mən mənə
sevdiyini deməyəcəksən. Off, niyə bir şeyə də
axıra qədər sevinə bilmirəm? Yuxumun çin
çıxması üçün daha nə qədər