gözləyəcəm?-sonra
özünü danlayıb təsəlli eləməyə başladı.-Əli,
özünə gəl, naşükürlük eləyirsən. keçən il bu vaxt
sevmədiyin bir qız ilə nişanlanmağın dərdini
çəkirdin, indi isə sevdiyin insan yanındadır.
Daha nə istəyirsən? Səbrli ol biraz. Az qalıb...
Evdə bir qərar tuta bilməyən Mehdi geyinib çölə
çıxmış, əlləri cibində darvazanın ağzında
dayanıb gəlib-gedənlərə tamaşa eləyirdi.
Məhəllədə hamı onu tanısa da o hələ ki heç kimi
tanımır, ona görə də ötüb-keçənlərə, ona salam
verənlərə qəribə-qəribə baxırdı. Bu hal onu çox
sıxırdı. Özünü formatlanıb yeni
proqramlaryazılmış komputer kimi hiss eləyirdi.
Beləcə narazı üz ifadəsi alıb gəlib-gedənlərə
baxırdı ki, arxadan gələn səsə diksinib çevrildi.
-Qaqaş, mama deyir, içəri gəlsin, sözüm var.-bu
Mehri idi.
Əvvəl diksinən Mehdi sonra:
-Yaxşı.-deyib onun arxasınca həyətə keçdi. Evə
çıxan üç-dörd pilləni qalxıb içəri girdi. Anası
sanki onu gözləyirmiştək mətbəxin qapısında idi.
-Oğlum, sən niyə bu qızı gəzməyə çıxarmırsan?-
deyə Mehdiyə nəsə soruşmağa imkan vermədən
dilləndi.
-Bu qızı? Gəzmək istəyirsən,desin, gedək, gəzək
də.-Mehdi təəccüblə bacısına baxdı.
-Adə, onu demirəm e, Asyanı deyirəm. Bayram
günüdür, parka çıxın gəzin, söhbət eləyin. Onu
da mən deməliyəm?
-Asyanı?-Mehdinin ürəyinə də, üzünə də bir
narahatlıq gəlmişdi. Niyə belə olurdu, heç özü
də bilmirdi.-Mən parkın yolunu tanımıram axı.-
deyə ağlına gələn ilk bəhanə ilə dilləndi.
-Narahat olma, Pərvizə deyərsən, səni maşınla
aparar. Qayıdanda da qızla gələrsən.
Bir müddət gözlərini döşəməyə dikib fikrə gedən
Mehdi sonra anasına baxdı.
-Olar, problem yoxdur.-deyə başını yellədi.
Asya isə Mehdidən qabaq parkda idi. O bura
Emilin dəvəti ilə gəlmişdi. Parkın ortasında
qurulmuş iri şam ağacının qarşısında üz-üzə
dayanmışdılar. Gözlərini Emilin sevgi dolu
gözlərindən çəkib:
-Hə, sən məni niyə çağırdığını deməyəcəksən?-
deyə soruşdu.
-Səbrli ol biraz.-Emil gözlərini qaçırıb narahat
halda ətrafa boylandı. Bu vaxt