r o insan
sənin qismətində varsa, o istənilən yerdə sənin
qabağına çıxa bilər. Sən də mənim qismətimsən
və mən səninlə çox xoşbəxtəm. Bu xoşbəxtliyi də
bir ömr boyu yaşamaq istəyirəm. Sonra,-Asya,-
deyib gözlərini gözlərindən çəkmədən əlini
tutdu,-səni sevirəm. Mənə ərə gələrsən?-
Xoşbəxtlikdənmi, həyəcandanmı Asyanın gözləri
dolmuş, bütün bədəni əsirdi. Gözlərini Emilin
gözlərindən qaçırmasa da, qərarsız şəkildə
çiyinlərini çəkirdi. Onu belə görən Emil
yenidən:-Nəsə deməli deyilsən?-deyə soruşdu.
Asya gözlərini yumaraq özünü ələ almağa
çalışdı. Sonra Emilə baxaraq astaca:
-Hə.-dedi.
-Necə, hə dedin?
-Hə dedim. Hə, sənə ərə gələrəm.
-Doğrudan hə dedin? Mən düz eşitdim?-Emil
xoşbəxtlikdən özünü o qədər itirmişdi ki,
sevincək atılıb Asyanı qucaqlamaq da istədi.
Lakin Asya cəld özünü geri çəkib-Hey, yaxşı,
özünü ələ al. Mənim yaşadığım yerdəyik. Yaxşı
deyil, tanış-biliş görər, sonra gedib atama
çatar.-deyə narahat şəkildə ətrafa baxdı.
-Hə, düzdür, bağışla. O qədər xoşbəxtəm ki, nə
elədiyimi də bilmirəm.
Beləcə Emil Asyadan aldığı “hə”nin xoşbəxtliyini
yaşayarkən Asya Mehdi ilə danışacaqlarını
düşünür, narahatlığı daha da artırdı.
Bahar müəllimənin təkidi ilə sevda ilə Sevil bu
yeni ili onlarda keçirmək üçün evdən çıxıb
onlara gedirdilər. Sevda çöl qapını qıfıllayarkən
Sevilin gözü məhəllənin başında əlləri cibində
narahat şəkildə ora-bura vurnuxan qonşu oğlu
Faiqə sataşdı.
-Sevda,-deyə bacısına sarı əyilib ona Faiqi
işarə elədi.
Onu görməyinə həyəcanlansa da sevda narazı
imiş kimi üzünü turşudub:
-O burada nə gəzir?-deyə dilləndi.
-Nə bilim, nə gəzdiyini məncə sən daha yaxşı
bilməlisən?-Sevil gülümsəyərək bacısına göz
vurdu.
-sevil.-deyə Sevda bacısına göz ağardan Sevda
sonra narahat baxışlarını artıq onlara
yaxınlaşan Faiqə yönəltdi. Sevil isə onun
yaxınlaşdığını görüb:
-Çalış, Bahar müəlliməni çox gözlətmə.-deyib
Sevil bacısına göz eləyərək Bahar müəlliməgilin
qapılarına sarı getməyə başladı.
-Salam.-artıq Sevda