bərabərliyinə çatan Faiq
bir gözü altdan-altdan ona baxıb gülümsəyən
sevildə Sevdanı salamladı,-necəsən?
-Nə var, niyə gəlmisən?
-Sizdə salamı belə alırlar? Keçirdim, səni
gördüm, dedim bir halını soruşum. Niyə
acılayırsan?
-Acılamıram. Prosto qonum-qonşu görər,
adımıza söz çıxarar deyə narahatam.
-Narahat olma, bir sözü deyib gedəcəm.
Mamanın qırxı çıxsın, anamı Bahar müəllimənin
yanına göndərmək istəyirəm.
-Niyə?
-Nə bilim. Onların qonşuluğunda göy gözlü, qara
saçlı bir qız var, ona yaman gözüm düşüb.
Görəsən o nə fikirləşir?-Faiq bunları deyərkən
sevdanın reaksiyasını öyrənmək üçün onun
baxışlarını tutmağa çalışır, sevda isə gözlərini
qaçırır, qaçan dodaqlarına, tez-tez döyünən
ürəyinə hakim ola bilmirdi.-Hə, nə deyirsən?
Mamamı göndərim, yoxsa yox?
-Bilmirəm. İcazə ver, qırxa qədər biraz
fikirləşim. Sonra sənə bir söz deyərəm. Olar?
-Olar, amma bir şərtlə. “Yox” deməyəcəksən.-
Faiq bunu deyərkən yalvarıcı baxışlarla ona
baxırdı.-Çünki mən özümü “hə”yə
hazırlamışam.
-Sənə yox demək istəsəydim, elə bəri başdan
deyərdim də. fikirləşirəmsə deməli nəsə səbəb
var. Məni də başa düş də, nə olar, bu aralar
fikirləşməyə o qədər dərd var ki..
-Mən sənə dərd olmaq istəmirəm, əksinə,
dərdlərini azaltmaq, şərik olmaq istəyirəm.
Fikirləşəndə bunu da nəzərə al. Yaxşı?
-Yaxşı.
-Oldu onda, mən gedim. İndidən bizi bir yerdə
görüb adımıza söz çıxarmasınlar. Özünə yaxşı
bax.-deyib Faiq yüngülcə gülümsəyərək ondan
aralanmağa başladı.
Artıq yarım saata yaxın vaxt keçmişdi və Asya
ilə Emil hələ də parkda oturub Mehdinin
gəlməyini gözləyirdilər. Asya narahat, Emil isə
əsəbi idi. Hər ikisi Mehdinin reaksiyasını
düşünürdü. Emil eşidəcəklərindən sonra
Mehdinin daha da əsəbiləşib Asyanı bu dəfə
doğrudan onun əlindən alacağını düşünüb əsəb
keçirərkən, Asya da Mehdinin keçirəcəyi
psixoloji gərginlikdən narahat idi. Hər ikisi belə
bir yalana ortaq olduğu üçün peşman idi. Beləcə
dərin düşüncəyə dalmışdılar ki, Emilin gözü
uzaqdan yaxınlaşan