özünü ələ ala, illər sonra ona elə məhəbbətlə baxan gözləri ağlından çıxara bilmirdi.
Bayaqkı qarşılaşmanın təsirindən hələ özünə gələ bilməyən Əli fikirli-fikirli evlərinə sarı gedirdi ki birdən arxadan gələn fit səsinə dönüb geriyə baxdı. Yusif əl eləyə-eləyə ona sarı gəlirdi. Əli də ona tərəf getməyə başladı. Yusif:
-Boy, boy, boy, kimləri görürəm?-yaxınlaşa-yaxınlasa deyirdi.
Salamlaşıb görüşdülər.
-Necəsən?-deyə hələ də fikirli olan Əli soruşdu.
-Mən yaxşıyam da, sən nəsə buralarda deyilsən.
-Yoox, nə olub ki?
-Adə, daha nə olacaq? Bir soruşmursan, Yusif, sən hara, bura hara? Sən deyəsən Rusyetdə idin axı?
-A, doğrudan e,-Əli onun nə demək istədiyini başa düşüb əli ilə yüngülcə başına vurdu, sonra yenidən onu qucaqlayıb,-xoş gəlmisən, qardaşım, həmişə evində-eşiyində.-dedi.-Nə vaxt qayıtmısan?
-Dünən axşam. Darıxmışdım buralar üçün, dedim, çıxım, bir gəzim. Ismayıldan xəbərin yoxdur? Qayıdıb əsgərlikdən?
-Yox, hələ, oktyabrda qayıdacaq.
Yusifin gözü bu vaxt Əlinin barmağındakı üzüyə sataşdı. Maraqla Əliyə baxıb:
-Eşitmişəm Ayanla nişanlanmısan?-deyə soruşdu.
-A...ee...yox e...-Əli onu səhv başa düşdüyünü sanıb düzlətməyə çalışırdı ki, Yusif:
-Bilirəm də, xalanı qızı Ayanla.-deyə dilləndi.-Tərssən də, tərs! Həm tərssən, həm də fərasətsiz. Ayə, mən əsgərliyə gedəndə sənə nə tapşırmışdı, sən neyləmisən? O olmasın, bu olsun.
-Yusif, kənardan ağıl vermək asandır. Elə bilirsən mən heç nə eləməmişəm? Mən əsgərlikdən qayıdanda o depressiyada idi, bütün dünya ilə əlaqəsini kəsmişdi. Sən də bilirsən, neçə dəfə Sevincdən xahiş elədim ki, onu uzaqdan görməyimə şərait yaratsın. Alınmadı. Neçə dəfə Xəyal müəllimə də yalvardım dedi səni görsə daha da pis olacaq. Şəhərə, qapılarına qədər getdim, uje hər şeydən keçmişdim, lijbi onu görüm. Yenə alınmadı. Sonra da mama qabağımda durdu.
Dedi, ya xalan qızı ilə evlənəcəksən, ya da haqqımı sənə halal eləmirəm.-Əli danışdıqca həyəcanlanır, səsi titrəyirdi. Onu belə görən Yusif:
-Yaxşı, özünü ələ al, sənə həyəcan