daimi çörəyin var. Mən neyləyin bəs?
Beş ildə əlli iş yeri dəyişmişəm.
Onların bu söhbəti Yusif marşrutdan düşənə
qədər davam elədi.
Kamranın təkidilə İsmayılın əsgərlikdən
qayıtmasını qeyd eləmək bəhanəsilə Kamran-
Şəbnəm-İsmayıl üçlükdə şəhərə çıxmış, ticarət
və əyləncə mərkəzlərindən birinə gəlmişdilər.
Kamran Şəbnəmim onunla tək şəhərə
çıxmayacağını bildiyi üçün İsmayılı bəhanə kimi
ortaya atmış, İsmayıla da onu Şəbnəmə bol-bol
tərifləməyi tapşırmışdı. Kamranın valideynləri
xala uşaqları olduğundan Şəbnəm həm də
İsmayıla qohum düşürdü və onlar demək olar
ki, bir yerdə böyümüşdülər. Gəlib ticarət və
əyləncə mərkəzinin kafe olan mərtəbəsində boş
masalardan birində oturdular. Könülsüz gəldiyi
üçün İsmayıl narazı şəkildə ətrafa boylanırdı.
Onun bu halı Şəbnəmin gözündən qaçmamışdı.
-İsmayıl, nə olub sənə, nəsə narahat
görünürsən?
-Heç, yorğunam biraz. Dünən də gələn-gedən
oldu, gec yatmışam.
-Hə, gecə saat üçə qədər qab-qaşıq yuyub axı.-
Kamran kinayə ilə ona baxdı.-Ağbajı yazıq
neyləsin onda?
-Demə e, o həqiqətən də yoruldu. Gecə nə vaxt
ayılırdım, kuxnadan səsi gəlirdi. Bacı da
köçəndən sonra vabşe bütün evin yükü onun
üstünə düşüb.
-Mən deyirəm dana, səni evləndirmək lazımdır.
-Sən hələ birinci özün evlən.
-Gör də neyləyirsən, əmoğlu.-Kamran ona
Şəbnəmi işarə eləyərək göz vurdu.
-Düz deyir, birinci səni evləndirmək lazımdır,-
Şəbnəm də söhbətə qoşuldu,-yoxsa çənən
durmayacaq.
-Sən mənim əmoğlumun belə boşboğaz olmağına
baxma Şəbi,-İsmayıl qolunu Kamranın boynuna
dolayıb onu tərifləməyə başladı,-əslində çox
yaxşı oğlandır. Ciddi, yaraşıqlı, diribaş. İstəsə
daşdan da pul çıxarar.
-Bumu?-Şəbnəm əlini-əlinə vurub gülməyə
başladı.-Səncanı İsmayıl, bir anlıq elə bildim,
özündən danışırsan.
-Nə isə,-Kamran pərt olsa daözünü
sındırmamağa çalışdı,-siz acımamısınız?-deyə
İsmayılın qolunu boyunundan aşırıb ayağa
qalxdı.-Nə zakaz verək?
-Bax da, pizzadan, lahmacundan nə varsa. Nə
də olsa, şotu mənə ödədəcəksən.-İsmayıl