ondan fərqli olaraq olduqca
sakit görünürdü,-necəsən?
-Axı Asya...onunla gəlmisən?-İnci hələ də heç
nə başa düşmür, çaşqın şəkildə bir ona, bir də
ətrafına baxırdı.
-Yox, təkəm. Asyanın adından sənə yazan
mənəm. Bildim ki, səni başqa cür aşağı düşürə
bilməyəcəm.
-Bəs sən buranı necə...-deyə onun bura qədər
necə gəldiyini soruşmaq istəyirdi ki, bir anlıq iç
çəkib geri atıldı. Sanki öz sualına cavab
tapmışdı. Sualının davamını həyəcandan
böyüyən gözləri ilə verirdi.
-Hə, İnci, mən səni xatırlayıram, mən uje hər
şeyi xatırlayıram.
-Mmən...mən...-İnci narahat halda gözlərini
qaçırıb yerində vurnuxurdu.
-İnci, belə narahat olub gözlərini yayındırmağa
ehtiyac yoxdur. Mən bura səndən bu yalanın
hesabını soruşmağa gəlməmişəm, lazım olan
adamlardan soruşmuşam onsuz da. Sənin heç
bir günahın yoxdur. Mən prosto səni görməyə,
ürəyimdə olub da, sənə deyə bilmədiklərimi
deməyə gəlmişəm. Mən həyata ikinci dəfə
gözlərimi açıb səni görəndən içimdə sənə qarşı
qəribə bir hiss yaranmışdı. Bilmirdim niyə,
amma bir qüvvə məni sənə çəkirdi. Deyirdilər
sevdiyim qız Asyadır, amma mən ona qarşı bir
qram da sevgi hiss eləmirdim. Ağlımda,
yuxularımda elə hey sən idin. Bilirsən niyə?
Çünki mən yaddaşımı itirmişdim, ürəyimi yox.
Mənə görə bir aydır gecəli-gündüzlü xəstəxanda
olduğunu da, anamdan-bacımdan eşitdiyin acı
sözləri də bilirəm. Sevmədiyin bir insan üçün
qatlaşmalı olduğun bu hal, sənə çəkdirdiyim
vicdan əzabı üçün məni bağışla. Bütün
günahların məndə olduğunu bilirəm. Əvvəldən
bu qədər tərslik eləməsəydim, ikimiz də bu
qədər yanmayacaqdıq. Əgər hələ də səni
narahat eləyəcəyimi düşünüb gedirsənsə, sənə
söz verirəm, onlar bir də təkrarlanmayacaq.
Olmaz, alınmaz deyirsənsə, bir də qabağına
çıxmayacam. Amma bunu da yadından
çıxarma,-İncinin bayaqdan yerə dikilmiş nəmli
baxışlarını tuta bilmək üçün çənəsini azca
yuxarı qaldırıb gözlərinə baxaraq titrəyən səslə-
Səni sevirəm.-dedi.
Bu onsuz da bayaqdan özünü güclə saxlayan
İncini daha da